Martin de Baat

Martin de Baat

Business to business

Columns van MartinGeplaatst door Redactie wo, november 08, 2017 09:32:45

Ik ben laatst in Pathé Arena geweest voor een avondje uit. Voordat ik de bioscoopzaal kon betreden kwam ik langs een enorme snoepafdeling. Keek mijn ogen uit bij het zien van het gigantische aanbod aan fel gekleurd snoepgoed en natuurlijk de zoete en hartige popcornvarianten. Met stip op 1 is popcorn nog steeds de bioscoopsnack bij uitstek. In de bioscoopzaal aangekomen zat ik midden tussen herkauwende tieners die deze handel in grote hoeveelheden naar binnen werkten. Ik verdenk Kruitvat ervan dat ze een geheime overeenkomst hebben gesloten met de Pathé bioscopen. Zeg maar business to business.

Waarom, zult u zich afvragen. Ik zal het u uitleggen. Ook bij Kruitvat kun je lekker zelf scheppen in grote snoepbakken die dezelfde inhoud vertegenwoordigen als bij de Pathé bioscopen. Het vrouwvolk dat de Kruitvat regelmatig massaal bezoekt komt hier echt niet altijd alleen voor maandverband, crèmepjes en inlegkruisjes. Zodra ze moeder zijn geworden worden er ook luiers, inleggers en speelgoed aangeschaft. Het kleine grut van baby tot kleuter mag vaak mee omdat de doodeenvoudige reden dat er anders geen oppas is.

Door de jonge kinderen hier in aanraking te laten komen met eenzelfde snoepparadijs gaan ze later in de bioscoop uiteraard ook op de snoepbakken af. Ze zijn dan al, zeg maar voorgeprogrammeerd. Hier wordt precies dezelfde truc toegepast als bij McDonald’s: Jong geleerd is oud gedaan. Hoogst waarschijnlijk is Kruitvat ook de leverancier van al dat kleurrijke snoepgoed van die Pathé snoepwinkels.

Misschien besluit je op zeker moment om samen met je kind naar bijvoorbeeld een komische film te gaan. Wordt het daar zodanig lachen, gieren, brullen dat je het bijna in je broek doet, dan doe je natuurlijk uit voorzorg een inlegger of luier van de Kruitvat om. Als tiener bij een zeer romantische tranentrekker heb je Kruitvat tissues en zakdoekjes absoluut nodig en bij een doodenge horrorfilm waarbij je het angstzweet aan alle kanten uitbreekt wordt het lekker dweilen met de wegwerpzakdoeken van de bekende firma.

De erg nerveuze types kunnen bij zeer spannende films Kruitvat Valdisper meenemen. Blijf je lekker rustig van voor en na de voorstelling. En voor onze opgewonden standjes, de ADHD-ers, is er nog het paardenmiddel Ritalin, schijnt ook bij Kruitvat verkrijgbaar te zijn. Oh ja, mocht je kind een allergische reactie krijgen door de overdaad aan kleurstoffen in al dat snoep met name door de winegums en lekstokken, dan wordt het echt oppassen geblazen. Mijn advies is dan om toch maar voor de popcornvarianten of meer onschuldige dropveters, zeg maar model filmrolletjes, te gaan. Of neem de bioscoopmatjes, maar die zijn al wat minder onschuldig.

Begrijpt u nu waarom u bij Kruitvat voor gratis bioscoopkaartjes kunt sparen? Slimme samenwerking tussen de Franse eigenaar van Pathé en de Chinese eigenaar van Kruitvat. Niet dan? Het wachten is nu nog op de volgende samenwerking. Kortingsbonnen die je straks bij Pathé kunt krijgen om, voor of na de voorstelling, de inwendige mens te versterken bij deze Chinees. Door gebruik te maken van één van zijn Asian foodtenten, compleet met Kruitvat’s speelhoek voor de kids. En zelfs bij het verlaten van zijn “Asian to Go” krijgen de kids dan een “marshmallowsateetje” cadeau.

Martin de Baat



  • Reacties(0)//www.gastheerschap.com/#post1505

Als je maar lang genoeg.....

Columns van MartinGeplaatst door Redactie wo, oktober 18, 2017 10:37:17

Als je maar lang genoeg gewoon doet, word je vanzelf bijzonder.

Dat hoef je in Portugal en Madeira niet uit te leggen. Zelfs de zwervers op elke hoek van de straat weten dat maar al te goed. Bij de supermarkt halen ze blikken met groenten en bonen, best gezond, en peuzelen dit op straat op met behulp van een plastic vorkje uit bijvoorbeeld de afvalbak van de snackbar gevist. Hoe ze die blikken open krijgen? Alle blikken in dit land zijn voorzien van een lipjessluiting, dus geen blikopener meer nodig. Alsof dit speciaal voor de zwervers zo is bedacht.

Wat is nu de link met de Portugese keuken? De eenvoud van het eten. In een doorsnee restaurant, en daar zijn er bijzonder veel van, eet je friet, onaangemaakte sla met grof gesneden tomaat en komkommer en een stukje vis, vlees of schaal/schelpdier. Dat is het. Wij hadden het vegetarische gerecht van de chef besteld. Alle chefs zijn vrij dikke vrouwen in smetteloos witte kleding en op het hoofd een mutsje of haarnetje. Ook de bediening draagt vaak een bijna onzichtbaar haarnetje. Geen kans op haar in het eten maar het eten wordt er ook geen haar beter van.

Wat was het geval? De door de kokkin in willekeurige brokken vormgegeven groenten hadden de grootste moeite om hun figuur te behouden voordat ze op tafel verschenen. Dit was o.a. af te leiden aan de manier waarop bijvoorbeeld de courgette je aankeek. Heel erg glazig! Mijn vrouw begint standaard te blazen als er een warm gerecht voor haar op tafel komt. Als ik er wat van zeg is steevast het antwoord: “Ik heb geen zin om mijn bek te verbranden.” Dan ben ik uitgepraat en begint ze dus lustig te blazen geholpen door een fikse zeebries en....... wat gebeurt er vervolgens?. Haar worteltjes veranderen plotsklaps in mousse de carottes en de courgettes worden ineens een crème de courgettes. Zegt mijn vrouw heel opgetogen: “ Zie je dat, het lijkt wel alsof we in een sterrenzaak zitten. Niet te geloven toch?”

Het terras van deze zaak met uitzicht op zee zit bomvol. Het is een enorm groot terras met heel veel couverts, het lijkt wel één flink kaan-dorp. Allemaal friet met sla en een stuk je weet wel. Door het fantastische uitzicht op zee met het geluid van de golven die op de rotsen beuken en wuivende palmen lijkt een maaltijd, die je normaal gesproken bij Friet van Piet op de hoek consumeert, ineens alsof je in Ron’s gastrobar zit. Het wordt dus ineens heel bijzonder! Oké, bij Friet van Piet is het dan een diepvries Tilapia of Pangafilet en hier een gekweekte Dorade.

Ik kan me voorstellen dat, als je hier een keer extra fijne doperwtjes (petits pois très fin) uit blik voorgeschoteld krijgt, die kans is weliswaar buitengewoon klein, want er is eigenlijk alleen maar sla, dat er dan het volgende gebeurt. Het zou dan zo maar kunnen, dat de ober tegen je zegt dat die doppers groene kaviaarbolletjes zijn van de jonge steur. "Hoe kan het nou dat de bolletjes groen zijn en niet grijs", vraag je hem nog? Want je blijft correct! Ober: “Die grijze bolletjes, meneer, zijn van de volwassen steur. U wordt toch ook grijzer als u ouder wordt”. Dit is ongeveer het niveau betreffende productkennis hier! Zijn er dan geen andere eetgelegenheden? Het antwoord is volmondig: " Ja, die zijn er en die zijn soms van een aanmerkelijk beter niveau maar het zijn er maar een paar misschien 1 % van het geheel".

Ik heb me laten onderdompelen in zo’n eetgelegenheid en ik was blij verrast, vooral door het niveau van de service en de goede kwaliteit van het eten. Lekker uit de buurt van al die toeristententen, alhoewel, hier komen ook bijna uitsluitend toeristen maar die kunnen of willen meer besteden.

Als je maar lang genoeg gewoon doet word je vanzelf bijzonder.

Voor mij gaat die vlieger hier niet altijd op, maar daar tegenover staat dat heel veel producten van zichzelf al heel veel smaak hebben en dat is zeker buitengewoon, zeg maar bijzonder! Maar daarover een ander keer.

Martin de Baat



  • Reacties(0)//www.gastheerschap.com/#post1504

Bent u al in de “rauw?”

Columns van MartinGeplaatst door Redactie do, september 07, 2017 08:57:25

Raw food

We doen nou net of er weer wat nieuws onder de zon is, niets is echte minder waar. Al zo’n 24 jaar geleden toen ik in het personeelsrestaurant van het AMC als chef werkte, liep het elke middag werkelijk storm aan het omvangrijke rauwkost buffet. De rauwkost was nauwelijks aan te slepen. Kom je in Duitsland dan merk je vanzelf hoe gek men hier is op Salat. Een maaltijd “ohne Salat” is eigenlijk ondenkbaar. Meestal kun je jezelf bedienen aan het Salatbuffet. De Duitsers eten deze salade voorafgaand aan het hoofdgerecht ook al blijven ze het trouw Beilagesalat noemen.

Nu was ik laatst in een dans en partycentrum voor een gezellige dans en hapjes avond en daar kreeg ik werkelijk de schrik van mijn leven. Ik wist niet dat het bestond. Mensen die zich voor kok uitgeven maar werkelijk van toeten noch blazen weten. Hier durft men het aan om verse pasta die gewoonlijk nog een minuut of 4 gekookt moet worden zonder dat deze pasta een druppel water heeft gevoeld te serveren en, als klap op de vuurpijl als saus, een kledder tomatenpuree, rechtstreeks uit blik. In eerste instantie denk je nog dat deze pasta een paar uur op de pass heeft gestaan, lekker uitdrogen onder de lamp, maar nee hoor. Het was nog erger, zo uit het pak op het bord. Lekker knapperig zult u misschien denken, nou eerlijk gezegd zaten we te knarsetanden. “Raw food” heeft hier een heel speciale betekenis.

Veel oudjes bekruipt het angstzweet bij de gedachte meegetroond te moeten worden naar een eetgelegenheid waar “beetgaar” hoog staat aangeschreven. Een ware nachtmerrie kun je deze doelgroep bezorgen door hen een flinke portie rauwkost in het vooruitzicht te stellen. De zogenaamde “raw fooders” zijn beslist van een totaal andere generatie.

De oorzaak van de weerzin bij de oudjes voor beetgaar en rauw ligt in het verleden. In een ongeveer 100 jaar oud kookboek van de Amsterdamsche Huishoudschool, geschreven door mejuffrouw Wannée, lerares aan deze inrichting, lezen we het volgende:

“Het gebruik van verschillende plantaardige voedingsmiddelen in rauwen toestand brengt voor velen onmiskenbare voordelen voor de gezondheid mede. Omdat bij deze wijze van voeden veel gevergd wordt van de spijsverteringsorganen moet zonder medisch voorschrift niet tot het gebruik van rauwkost worden overgegaan”.

Ja, dan ga je toch wel 2 keer nadenken voordat je hier aan begint. Tel daarbij op het slechte onderhoud van de gebitten in die tijd, dan kunt u zich voorstellen wat er gebeurt als er toch onverwachts een portie rauwkost voor zo’n oudje verschijnt. Men schaamt zich er dan voor, om al klappertandend, de lunch of het diner in gezelschap te moeten doorbrengen. Zonder rauwkost, zegt deze doelgroep, kun je ook 90 of zelfs 100 worden, dus waar praten we nog over! Op deze wijze wordt beetgaar en rauw categorisch naar de prullenmand verwezen. Niet zo gek misschien, als je het tijdperk aan den lijve hebt meegemaakt waarin de gaarkeukens, weliswaar noodzakelijkerwijs, hoogtij vierden!

Ondanks het feit dat vele oudjes “brand zuinig zijn”, is er geen haar op hun hoofd die er aan denkt het vuur van de gaspit veel vaker uit te laten. Liever een hogere gasrekening dan “in de rauw”!

Martin de Baat



  • Reacties(0)//www.gastheerschap.com/#post1503

Het kan altijd gekker

Columns van MartinGeplaatst door Redactie do, juli 06, 2017 10:53:11

De trendy inrichting past perfect bij de vernieuwende lunchkaart die hier gevoerd wordt. Puur, eerlijk en zoveel mogelijk biologisch, dat is waar de eigenaar de nadruk op legt. Alles wat op tafel verschijnt, is dagvers en uit eigen keuken.

Best mogelijk maar wat te doen als je naar het toilet moet? Dat overkwam mij! Je kijkt dan eerst maar eens in de rondte, je ziet geen deur die toegang geeft tot. Nog eens beter kijken, nee, echt geen toilet te bespeuren. Dan maar even vragen aan de bediening en die zegt: "Dat is hierachter meneer" en wijst vervolgens richting bar. Enigszins vertwijfelt begeef je je richting bar. Men wenkt nog zo van "even verder lopen" en warempel je staat midden in de keuken. En.... je kunt aansluiten in de rij.

Er staan een stuk of vier mensen voor me. Aan de bewegingen van de overige gelukkigen in de rij is af te lezen hoe nodig moeten. Er is maar één toilet en dat is het personeelstoilet achter in de keuken. Ondertussen is de kok/eigenaar druk aan het werk en moet zich soms verontschuldigen als hij het rijtje wachtenden moet passeren omdat de warme kant net aan de overkant is. Ondertussen is een fotograaf in de keuken bezig een aantal tapasachtige gerechtjes op de gevoelige plaat vast te leggen.

De kok/eigenaar, een soort Spiderman, met een arm die er uit ziet als een levende kersttak omdat deze volledig is vol getatoeëerd met toeters en bellen. Hij rent van links naar rechts omdat op een lange werkbank allerlei componenten staan uitgestald waaruit hij allerlei gerechtjes samenstelt. Onze Spiderman doet ondertussen met z’n mobieltje in de aanslag ook nog aan netwerken, waarna hij steeds weer de draad oppakt.

Ik stel me zo voor dat er mensen in de rij staan die snakken naar het moment dat er een spoedig einde zal komen aan de uitgestelde tewaterlating van hun met zeer veel moeite ingehouden drol. Dat valt namelijk zeer duidelijk af te lezen ven hun sterk bedrukte gezichten. Ze proberen zich ondertussen een beetje te vermaken en hun verscheurde gevoelens af te leiden van hetgeen ze op dat moment beleven. Je hebt hier namelijk goed zicht op de achterwand van de koude keuken en deze wand staat bomvol geschreven met teksten, tekeningen en recepten, een beetje Jamie Oliver stijl, gelardeerd met dankwoordjes, nietszeggende facebookachtige teksten.

Hier wordt af en toe ook een workshop koken gegeven en dan mogen de deelnemers hun hart luchten op deze muur van schaamteloosheid. Het is allemaal zo onwerkelijk als je deel uit maakt van een gezelschap wachtenden voor het toilet omdat dit allemaal plaats vindt midden in de keuken. Dan ben je eindelijk aan de beurt. De wc deur gaat open en de geur van poep mengt zich met de geuren van de tomatensoep en pompoensoep.

Achter de toegangsdeur bevindt zich een piepklein halletje met wasbakje en handdoek en daarachter de onvermijdelijke pot. De handdoek ziet er uit alsof er die dag al heel wat handen zijn geschud, enigszins vergelijkbaar met een receptie waar minimaal 100 mensen de jubilaris met een ongewassen hand (druk) hun felicitaties hebben overgebracht.

Ook de kok, de afwasser en de bediening gaan uiteraard naar dit toilet. Het is te hopen dat de kok/eigenaar vandaag als eerste naar het toilet is geweest want anders kunnen hier wel eens hele rare dingen gebeuren. Hoe is het in godsnaam mogelijk dat een zaak met een dergelijke voorziening gewoon een vergunning krijgt? Ja, ik heb hier ook gegeten en gezond en wel ben ik de zaak uitgegaan maar ik heb mijn handen dan ook niet afgedroogd.

Ons tafeltje, en daar had ik weer eens geluk, was pal naast een balie waar een kleine display op stond. Een wandje gevuld met oliën, koffie, azijnen, marmelades en andere delicatessen en een deel ervan werd toevallig vandaag gepromoot. Op de display bevond zich een flesje balsamico waarin een pipetje, wat brood en olijfolie. Nou dat kwam goed uit want mijn salade was niet aangemaakt. Dus was ik zo brutaal de pipet balsamico en de olie ter hand te nemen. Op dat moment verscheen de kok/eigenaar achter de balie. Ik probeerde me te verontschuldigen dat de salade naar mijn idee niet was aangemaakt en dat ik daarom gebruik maakte van de samples. De salade was volgens hem wel degelijk aangemaakt, maar breed lachend zei hij dat het geen enkele probleem was als ik nog wat meer olie en azijn wilde nemen.

Nou, die salade was echt niet aangemaakt, maar er was wel iets heel merkwaardigs mee aan de hand. Op de salade bevonden zich twee witte slierten kaarsrecht strak naast elkaar gespoten, alsof Prorail hier net een nieuwe verbinding door het saladelandschap had aangelegd. De slierten hadden ook zo ongeveer de stijfheid van een treinrails. Ik kon ze ternauwernood in stukjes hakken en ze smaakten alleen maar vettig. Zou onze kok dit bedoelen met dressing?

Het leek wel of hij de frituur had verschoond en het zonde vond om het afgewerkte Ossewit weg te pleuren. Tussen de rails bevonden zich o.a Parmensaanse kaas, ontvelde kerstomaatjes, plakjes augurk en aan het einde een enkele pecannoot die waarschijnlijk het spoor bijster was geraakt. Het gerecht zou niet misstaan in de eerste de beste klassieke stationsrestauratie waar het misschien de toepasselijke naam “railrunner” of “tussen de rails” zou kunnen krijgen.

Dan besluit je, enige uren later op de dag, in dezelfde stad een drankje te nemen. Helaas, ook deze zaak maakt het behoorlijk bont betreft het gebrek aan hygiëne. Als je hier binnen bent, krijg je direct op één of ander manier een onprettig gevoel. Je krijgt de indruk dat je er niet thuis hoort. Zitzakken in een loungeachtig deel, een bar, veel lichtspots in felle kleuren, maar op dit moment buiten gebruik, een leeg podiumpje en een interieur met zeer veel grijstonen. Het geheel van een zeer minimalistische inrichting. Een trieste en bedompte sfeer. Uitpuilende prullenbakken in het toilet, personeel met schorten voor waarop je de sporen van het 3 gangen dagmenu, dat buiten op een krijtbordje staat, zeer goed kunt herkennen.

Mijn vrouw is heel netjes, maar als ik thuis kom kan ik zien welke soep er die dag op het menu staat. Dit komt uitsluitend omdat ze niet zo goed met de staafmixer overweg kan. Vorige week was het pompoensoep, dat zie ik aan de lamellen voor het keukenraam. Maar in deze zaak kon je zowel soep als een hoofdgerecht koken van de schorten die het personeel droeg. Wanneer je hier aan de bar plaats zou nemen, dan zou je met je schoenen al snel in de zichtbare voetsporen treden van honderden voorgangers. De handen van mijn vrouw begonnen te jeuken toen ze aan de zijkant van de bar een bruin/grijze drek waarnam, die langzaam naar beneden zijn weg zocht naar de vloer. "Deze zaak schreeuwt om een emmertje sop" zei ze, en daar moest ik mijn poetswondertje volledig gelijk in geven. We zullen het maar niet al te uitgebreid hebben over al de stoel- en tafelpoten, de richeltjes en de ramen. Allemaal bedekt met vieze drek, ongeschikt voor de lekkere trek!

Wat hier aan de hand is? Ik vermoed, een zaak die tot diep in de nacht uitbundig feestend uitgaanspubliek compleet met diskjockey binnen haar deuren heeft en… enige uren later gewoon weer vrolijk open gaat voor koffie, thee of lunch. En… zoals het er naar uit ziet, met ongeveer hetzelfde personeel en zonder dat er ene Achmed, Ali of Mohammed maar enigszins in de buurt is geweest. Zo bezoek je op één dag zomaar twee zeer trendy zaken. Wat het trendy element hier aan is?

Gewoon, onvervalste viespeukerij!

Martin de Baat



  • Reacties(1)//www.gastheerschap.com/#post1502

Oud of rijp?

Columns van MartinGeplaatst door Redactie zo, juni 18, 2017 11:06:16


Die keuze lijkt niet zo moeilijk. Hoe krijg je mensen zo ver dat ze toch voor oud kiezen? Heel simpel; je noemt het voortaan rijp. Maar waarom zou je dat doen? Nou, je kunt er in ieder geval meer geld voor vragen. Het nieuwe toverwoord voor oud is "rijp". Kaas, een x aantal maanden gerijpt in onze pakhuizen. Hier heeft het gebruik van het woord “oud” nog een magische klank en een positieve invloed op het product. Oude kaas, vers van het mes, kan nog wel voor enige verwarring zorgen. Dan heb je nog een “ready to eat" avocado en niet te vergeten “dry aged meat" van Hereford en Black Angus. Rijpe vrouwen, die als uitzondering waarschijnlijk niet duurder zijn, maar eerder goedkoper. Zo zijn er nog talrijke voorbeelden te noemen.

Alle gekheid op een stokje, het is duidelijk dat "rijp" meestal staat voor meer smaak. Rijp is voor de meeste mensen belangrijk en dat wordt vaak onderschat. Zo gaat er een anekdote, dat op een mooie ochtend een koning zijn bediende bij zich liet komen en tot hem sprak: “Breng mij vanavond om exact 20.15 uur die ene peer, die beneden op de fruitschaal ligt.” “Natuurlijk Hoogheid”, antwoordde de bediende en zo geschiedde. Om exact 20.15 uur arriveerde de bediende bij de koning met een prachtige zilveren schaal waarop de peer. De bediende was erg nieuwsgierig geworden en vroeg zich af waarom de koning precies op dat tijdstip die ene peer wilde. “Hoogheid, mag ik u vragen waarom om op precies dit tijdstip de peer wilt hebben?” De koning glimlachte en antwoordde: “Omdat deze peer exact op dit moment zijn optimale rijpheid toont. Zeer sappig, veel geur en smaak, niet te hard, niet te zacht. Gewoon perfect, beter kan eigenlijk niet". Hoe de koning dit precies wist zal altijd wel een raadsel blijven, maar dit geeft prachtig aan hoe belangrijk de rijpheid van een product soms kan zijn.

Maaaaaaar, er zijn nu lieden die bijvoorbeeld een bord in de zaak ophangen waarop staat: “Ons pizzadeeg is 24 uur gerijpt” en daarachter staat dan een bijbehorende forse prijs voor de pizza’s. Natuurlijk heeft ook het rijpen van deeg een positieve invloed op de smaak van het eindproduct, maar een pizzadeeg dat belegd wordt met allerlei hartige zaken, zou je daar nog iets van meer smaak in terug vinden? Ik denk van niet. En wat doe je als dit deeg op is door onverwachte drukte? Vast geen "nee" verkopen! Deze ondernemer is best slim. Hoorde laatst een insider zeggen, dat alles wat hij aanraakt in goud veranderd, omdat hij feilloos de markt aanvoelt. Hij weet wat zijn cliënteel wil. Een zaak vol steigerhout, maar dagelijks ook vol met dertigers.

Nog niet zo lang geleden, noemden we producten van te voren maken, “mise en place”. Dat deden we vooral om zo efficiënt mogelijk te werken. Nu worden steeds meer zaken die op voorhand worden bereid omschreven als het ondergaan van een rijpingsfase. Je kunt niet ontkennen dat dit niet creatief bedacht is. En zo gaat het nou altijd. Vaak zijn dingen een beetje waar en een beetje onwaar.

Zo werd er ooit gezegd dat een goed zakenman zelden 100% eerlijk kan zijn. Wellicht is dat zo, maar tenslotte zijn het de consumenten zelf, die hun eigen keuzes maken en besluiten iets te kopen. Toch nog een tip aan het eind. Laat u vooral niet misleiden, zeker niet met een pizza van gerijpt deeg.

Martin de Baat



  • Reacties(0)//www.gastheerschap.com/#post1501

Belgie deel 4

Columns van MartinGeplaatst door Redactie za, mei 27, 2017 09:17:53

“Dessertbord”

Om 11.30 uur ’s ochtends aan de champagne zitten of, als je het minder breed hebt, aan de cava is eigenlijk doodnormaal in België. Sommige hotels zetten de cava of champagne al standaard koud bij het ontbijt. Je begint de nieuwe dag dan in ieder geval op een zeer feestelijke manier. Bij mijn favoriete patisserie in België ligt waarschijnlijk een grotere voorraad champagne dan in menig sterrenrestaurant in Nederland. Hier bevindt zich op de bovenverdieping een zogenaamde degustatie ruimte.

Wij zouden dat wellicht een tearoom of een restaurantafdeling noemen waar men kan ontbijten, lunchen en genieten van koffie of thee met de huisgemaakte patisserie. In ons geval maakten we gebruik van de patisserie en wel in de ochtend en dat is hier toch minder gebruikelijk dan bij ons. We blijven nu eenmaal Hollanders! Bijna iedereen die hier aanwezig is zit aan een laat ontbijt, al dan niet begeleid door een mooi glas Veuve Clicquot champagne en… het zijn bijna uitsluitend dames. Met moeite kon ik één persoon van het andere geslacht ontdekken. Ja, ja, laat die mannen maar lekker werken denken die Vlaamse madammekes zeker en vast, zij zorgen ondertussen heel goed voor zichzelf.

Beneden in de winkel zoek je uit de prachtige vitrines je gebakje en vervolgens ga je naar boven. Je komt dan echt in een wondere wereld terecht, de zogenaamde Degustatiesalon. Deze is te luxe ingericht om de naam “Verbruikerszaal” te dragen zoals dat hier ook wel eens wordt genoemd. De gastvrouw die bij je aan tafel komt vraagt vriendelijk en beleefd wat je wilt drinken en in ons geval bestelden we koffie. Zij was al op de hoogte dat wij beneden ons gebak hadden uitgezocht. Bij de koffie die wordt geserveerd komen standaard drie componentjes. Een zelfgemaakte bonbon, een mooie macaron en een madeleine in de vorm van een Antwerps handje. Dat is dus om te beginnen al een feestje op zich, samen met de heerlijke koffie.

Ondertussen vraag je je wel een beetje af wat er met je uitgezochte gebakje is gebeurd, tenminste, als je voor eerste keer hier komt. Wij weten inmiddels dat daar druk aan wordt gewerkt. Hier krijg je niet zoals bij ons een bordje met daarop je gebakje geserveerd. Nee, hier verschijnt er een patissier/kok in smetteloos wit aan je tafeltje met prachtig opgemaakte borden. En wat blijkt dan?

Het bestelde gebak heeft een ware metamorfose ondergaan en is volledig geëvalueerd naar een compleet dessert. Behalve je gebakje ligt er op het bord een mooie banketbakkersroom waarin echte vanille, daarop met zorg gedresseerd, vers fruit zoals aardbeien, rode bessen en bramen, voorzien van wat schuimkoekjes en crumble om het geheel compleet te maken. Wat een verrassing! Een lust voor het oog en de smaakpapillen, maar hoe is dit mogelijk?

Men verkoopt hier geen gebakjes in de degustatieruimte maar “dessertborden” en als je dan toch een gebakje wilt dan maken ze er een dessertbord van. Standaard wordt dit hier dus zo gedaan en dan ook nog voor de prijs van €6,45. p.p. De koffie kost €3,15 inclusief de drie begeleidende componentjes en als je dan aan het eind van het verblijf om de rekening vraagt wordt daar nogmaals een huisgemaakt bonbon bij geserveerd. Oh ja, nu wil je natuurlijk weten waar het is of kom je nooit in België? Het is niet zo ver over de grens in Kapellen en de patisserie heet Manus. Kijk eerst eens op de website want er zijn ook wel eens sluitingsdagen. In Brasschaat, dat is vlakbij, is ook een filiaal maar daar is uitsluitend een winkel. Neem bij het verlaten van de zaak zo’n prachtig full colour luxe huisblad mee, gedrukt op schitterend papier zodat je thuis nog eens kunt nazwijmelen van al dat lekkers wat hier verkocht wordt.


Martin de Baat



  • Reacties(0)//www.gastheerschap.com/#post1500

België deel 3

Columns van MartinGeplaatst door Redactie ma, mei 08, 2017 19:07:26

Een dorpje, op de fiets passerend, met kerkje en bijbehorend kerkhof. En wat staat er pal tegenover? U raadt het misschien al: “een onvervalst Vlaams frietkot”.

De geur van versgebakken friet verspreidt zich ook over de grafzerken. Met alle respect voor de overledenen die hier een laatste rustplaats hebben gevonden op het kerkhofje. Willen de Belgen dan ook na hun dood nog geen afscheid nemen van ’s lands meest fameuze eetwaar? Het lijkt er op dat ze net als de Egyptische farao’s hun waardevolle spullen, maar dan hun frieten, het liefst mee zouden willen nemen naar het hiernamaals.

Iets verderop op het kerkhofje zijn nog wat oorlogsgraven uit de 2e wereldoorlog. Zou dat de reden zijn dat het frietkot tegenover ook nog een patatje “oorlog”op de menukaart heeft staan? Zelfs in dit deel van Vlaanderen waar nog zeer veel vrome mensen wonen, loopt het kerkbezoek terug. Het zou mij niet verbazen als de pastoor eerdaags langs het frietkot gaat om te informeren of zijn ongewijde hosties aldaar gefrituurd kunnen worden om zo een jongere doelgroep in de vergrijsde kerk te krijgen. Uiteraard geserveerd met mayo, de zogenaamde “Churchchips”.

Denkt u alweer dat de Belgen gek zijn en dat kan ik me wel een klein beetje voorstellen want wat dacht u bijvoorbeeld van een reclamebord van Illy dat pal naast een uitvaartcentrum aan de gevel hangt.

Daarop is de volgende tekst te lezen: “Wij zijn er fier op, dat we Illy koffie mogen schenken”. Ik ben niet zeker of dit pandje bij het uitvaartcentrum hoort maar als het wel zo is dan zou dit betekenen dat men suggereert: “U kunt het beste uw uitvaart bij ons houden”. Ook al zijn die Belgen soms wel een beetje raar, dom zijn ze zeker niet.

Kent u het verhaal van de Tempeliers? Volgens een legende, hebben deze brave ridders ooit de watermolen in Kasterlee bewoond. Het is nu zoals ze in België zeggen: “Een gekend restaurant”. Toen ze moesten vluchten voor de naderende vijand besloegen ze de hoefijzers voor de hoeven van hun paarden achterstevoren, om zo met succes hun achtervolgers te misleiden en aan hun vijanden te ontkomen. En dat we zelf tijdens ons fietstochtje de verkeerde richting insloegen.

Ja, dat was onze eigen schuld, want er zijn fietspaden met fietsbordjes met nummering en wandelpaden met wandelbordjes met dezelfde nummering, alleen van een andere kleur. Best zwaar trappen op zo’n wandelpad vol met diepe sporen van los zand. Hadden we maar beter moeten uitkijken, helaas weet mijn vrouw het altijd beter. We waren even onze eigen en elkaars vijand, maar kwamen uiteindelijk wel weer op het goede spoor terecht. Dat in tegenstelling tot de vijanden van de Tempeliers, want die bleven wanhopig het spoor bijster.

Martin de Baat



  • Reacties(0)//www.gastheerschap.com/#post1499

België deel 2

Columns van MartinGeplaatst door Redactie za, april 15, 2017 09:33:47

Zoals je weet kent China de één kind politiek. Ik weet niet hoever de Chinese arm reikt in het buitenland, maar in elk geval lijkt massale abortus op meiden in België uit den boze. Omdat ik in een dorpje in België in één straat een tekst op een gebouw zag die luidde: “Peuterkijkdag” en vlak daarnaast de tekst “Meeneemchinees” was voor mij de link snel gelegd.

Je gaat hier dus eerst naar de kijkdag van Chinese peuters (zullen wel allemaal meisjes zijn) en daarna kun je je uitgezochte exemplaartje ophalen bij de “Meeneemchinees” ernaast. Helaas voor adoptanten, lesbo’s en nichten die soms al allerlei verwoede pogingen hebben ondernomen om kinderen te krijgen. Zoals ik het vertel was het niet. De peuterkijkdag was een peuter/kleuterschool, waar een “open deur dag” (in Nederland heet dat “open dag”) was gepland. Ouders en peuters kunnen dus komen kijken om beter hun schoolkeuze te kunnen maken. En de “Meeneemchinees”, dat is een Fastfood Chinees, zoals wij dat bij ons een “Afhaalchinees” noemen. Wat een schitterende taal is dat Vlaams toch!

In datzelfde dorpje is er van alles twee, 2 bakkers, 2 slagers, 2 café ’s etc. Laat nu beide bakkers op maandag en dinsdag hun rustdagen hebben. Jammer voor de inwoners want een vers pistoletje of broodje is op deze dagen niet verkrijgbaar. Zonder dat ik de bakkers ken, denk ik dat ze geen goede verstandhouding hebben. Dat geldt zeker en vast wel voor de slagers. De één is op woensdag, de ander op donderdag gesloten. Je kunt dus elke dag van de week broodbeleg kopen, maar waar leg je dat op, op maandag en dinsdag? Op brood van zaterdag, zul je wellicht zeggen, maar dan ken je echt de Belgen niet.

Diepvriesbrood is hier eveneens onbespreekbaar. Eén van de bakkers die ik sprak, zei dat hij bezig was een broodautomaat te plaatsen. Dit zie je heel veel in België. Je kunt dan ’s avonds, maar bijvoorbeeld ook op maandag en dinsdag brood uit de automaat halen. Of dit dan vers is betwijfel ik ten zeerste, het kan hooguit van zondagochtend zijn. Toch jammer, dat deze bakkers kennelijk niet met elkaar communiceren. En wie zijn er dan de dupe? Juist, de inwoners want er is in de verste verte geen andere mogelijkheid om vers brood te kopen.

Mocht je nu denken dat veel Belgen dom zijn dan heb je het mis. Ken je het waar gebeurde verhaal, of was het toch een legende, van de oude Belg die door een wrede heerser ten onrechte werd veroordeeld tot de doodstraf? Waarschijnlijk niet. Het is ook heel lang geleden. Ik denk zo in de Middeleeuwen. Deze doodstraf zou uitgevoerd worden door middel van uithongering. Om onverklaarbare redenen bleef de man in leven, terwijl hij absoluut geen eten kreeg. Althans, dat dachten de bewakers(waren waarschijnlijk geen Belgen), want wat was het geval?

Regelmatig kreeg de oude man bezoek van zijn dochter die natuurlijk uitgebreid werd gefouilleerd voordat ze haar vader in de gevangenis kon bezoeken. Maar wat gebeurde er als de bewakers uit het zicht waren verdwenen? De dochter duwde dan haar borsten tussen de tralies van de kerker en gaf zo haar vader de borst. De oude man heeft zo een hele tijd borstvoeding van zijn dochter gekregen totdat de wrede heerser met de bewakers werden verdreven en de vader alsnog vrij kwam.

Mocht ik zelf ooit zo’n straf opgelegd krijgen dan zou ik geen moment twijfelen hetzelfde te wensen, maar dan moet er wel een sympathieke dame beschikbaar zijn die mij de borst wil geven en…. .. ik moet uiteraard toestemming krijgen van mijn vrouw. Maar dat zal toch geen probleem zijn? Want ik kan me niet voorstellen dat ze me de hongerdood laat sterven.

Best slim toch van die Belgen?

Martin de Baat





  • Reacties(0)//www.gastheerschap.com/#post1498

België deel 1

Columns van MartinGeplaatst door Redactie do, maart 30, 2017 09:21:19

"Fraude is net zo Belgisch als bier of frieten."

Misschien is het al zo’n 10 jaar geleden dat ik in Belgie in een Michelin restaurant wilde gaan eten. Dat viel niet mee. In Antwerpen en omgeving was niet één sterrenrestaurant geopend op zaterdag en zondag. De reden? Zakenmensen gingen door de weeks eten, die konden hun restaurantrekening aftrekken voor de belasting. En in het weekend ? Dan moest je je eigen portemonnee trekken. Voor de fiscus was het toentertijd niet geloofwaardig dat je in het weekend zakelijk uit eten ging. Dus waren er veel te weinig reserveringen om open te blijven. Bovendien moest men het personeel toeslagen betalen voor het werken in het weekend.

Inmiddels heeft er een bepaalde versoepeling van de regels plaatsgevonden en wat zien we? De restaurants zijn weer open in het weekend omdat de belastingdienst accepteert dat er zakelijke lunches en diners in het weekend worden gehouden. De argumentatie van zakenmensen is dat men vaak door de week geen tijd heeft en dus ook in het weekend kan afspreken. Zijn er dan nu ineens wel zakelijke lunches en diners in het weekend ? Daar komt mijn schoonmoeder weer met haar beroemde uitspraak. "Alle mensen op de wereld zijn eerlijk zolang ze geen kans krijgen om oneerlijk te zijn".

Gemakkelijk gaat het oneerlijk zijn echter niet. De fiscus verwacht van je dat je een BTW bonnetje hebt en dat je met je creditcard betaalt zodat het bonnetje ook op jouw naam staat. Dit om te voorkomen dat slimmeriken de bonnetjes van anderen verzamelen en vervolgens indienen. Ook moet je soms een factuur kunnen overleggen. Als daar bijvoorbeeld ook twee kindermenu’s op vermeld staan of een adres van een restaurant aan zee terwijl je daar een eind vandaan woont, dan gaan er alarmbellen rinkelen bij de Belgische fiscus. In Nederland moet je tenslotte ook niet aankomen met een zakelijke restaurantrekening van de Efteling waarop bovendien nog eens twee kaboutermenu’s staan. Je moet ook oppassen dat je bijvoorbeeld geen zakelijk etentje met de Kerstdagen of met Pasen hebt ingediend. Bij mijn weten bekijkt de fiscus nog niet wat er is gegeten maar wie weet komt dat nog!

De restaurantkosten in België zijn voor 69 % aftrekbaar. Toch interessant! Deze aftrekpercentages zijn dezelfde voor restaurantkosten gemaakt in binnenland als in het buitenland en tijdens seminaries of voor kosten opgenomen in een hotelrekening. Dus eerst waren er veel dure zaken in het weekend gesloten. Dat is nu veel minder maar een nieuw fenomeen is dat er sommige zaken nu zelfs drie dagen per week dicht gaan. Ook dit heeft te maken met fiscale regelgeving. Sinds 2015 is in België de "witte kassa" verplicht ingevoerd. Je raadt het al, ook de Belgen houden van de kleur zwart. “Black is beautiful” maar dan gaat het in dit geval over de eurootjes. Als je 5 dagen per week open bent geweest en je kan nu bijna niets meer zwart doen dankzij de witte kassa dan blijkt na een tijdje dat je ineens 20% tot 25% meer omzet hebt.

De fiscus gaat dan rekenen en denkt: “Wat zijn we de afgelopen jaren niet allemaal misgelopen aan belastinggeld?” Door één dag extra omzet in te leveren blijft de totale omzet ongeveer gelijk maar dat heeft wel tot gevolg dat er veel 4/5 banen bijkomen. Deze mensen kunnen dan weer op een fiscaalvriendelijke manier elders extra gaan werken. Dus een flinke toename van de flexwerkers.

Zo blijft het getouwtrek tussen ondernemers en fiscus voortduren. In België zijn de loonkosten in de horeca een stuk hoger dan bij ons en wordt het als horecaondernemer steeds moeilijker het hoofd boven water te houden als je alleen nog maar met een witte kassa kunt werken. De druk wordt extra groot door de vele annuleringen in hotels en restaurants vanwege o.a. de aanslagen in Brussel. Menig horecaondernemer staat momenteel het water aan de lippen. Laten we maar hopen dat spoedig betere tijden aanbreken en vooral voor alle ondernemers die afhankelijk zijn van horeca en toerisme.

Martin de Baat



  • Reacties(0)//www.gastheerschap.com/#post1497

Avocado!

Columns van MartinGeplaatst door Redactie vr, maart 17, 2017 09:03:03

Avocado: culinaire hype en oogverblindend lekker

Supermarkten verkochten er vorig jaar 60 miljoen, een Nederlands record. Fitnessgoeroes zweren erbij en het nieuwe Amsterdamse themarestaurant The Avocado Show telt vlak voor de opening al 1500 reserveringen. De avocado is een culinaire hype.

Op het menu: uiteraard guacamole. Maar wel in alle soorten en maten: gemengd met geitenkaas, curry en pikante wasabi. Ook op de kaart: avocadosoep, -patat, -smoothies en -ijs. Blikvanger: avocadoburgers, waarbij helften van de tropische vrucht de gebruikelijke broodjes vervangen.

Cheeseburger Avocado Bun by Fooddeco © rv


Het nieuwe Amsterdamse themarestaurant The Avocado Show speelt niet alleen handig in op de enorme vraag naar de avocado, het serveert het gifgroene genot ook in een bijzonder culinair jasje. Een trendy combinatie die al 1500 reserveringen opleverde en die tevens de aandacht trok van een leger journalisten van internationale lifestylemagazines als Elle, Munchies en Condé Nast Traveller. Maar het meest bijzonder is dat er nog voor de opening – deze week - al meer dan 30 aanvragen uit het buitenland kwamen om de formule over te nemen en een franchise te mogen beginnen. Mede-eigenaar Ron Simpson: ,,Bizar. We gaan kijken wat we met die interesse gaan doen. Zo veel belangstelling hadden we nooit verwacht.''

Hoofdrol

Zijn verklaring voor de populariteit van zijn onderneming: The Avocado Show is het eerste restaurant waarin de vrucht in alle gerechten de hoofdrol speelt. ,,Op Bali heb je een café, in New York een avocaderia met wat pannenkoeken en snacks, in Nieuw-Zeeland brouwen ze speciaal bier. Maar een restaurant was nog nergens. En dat terwijl het product zich fantastisch leent voor een compleet viergangenmenu. Want de avocado is niet alleen enorm fotogeniek, maar ook veelzijdig en gezond.''

Juist die laatste eigenschap en het feit dat populaire fitnessgoeroes zoals Fajah Lourens (schrijfster van Killerbody) en foodies als Rens Kroes erbij zweren, zorgt ervoor dat de verkoop het laatste jaar is geëxplodeerd. De Nederlandse supermarkten verkochten in 2016 ruim 60 miljoen exemplaren. Een stijging van ruim 30 procent ten opzichte van het jaar daarvoor, aldus Nature's Pride, Nederlands grootste importeur die vooral zaken doet met telers uit Chili, Peru en Marokko. Ter vergelijking: onder invloed van de voortdurende gezondheidsrage steeg de verkoop van ander fruit - zoals sinaasappels en peren - in diezelfde periode met slechts 7 procent.

Over de voedzaamheid van de avocado - met zijn crèmeachtige structuur zo'n 250 calorieën per stuk - zegt Nature's Pride Jan Willem Verloop: ,, Er zijn vele soorten avocado's. De belangrijkste variëteit is de Hass, herkenbaar aan de donkergroene tot bijna zwarte en geribbelde schil. De Hass heeft de meeste smaak, romig en nootachtig. Daarnaast heb je nog de Fuerte en Pinkerton met groene en gladdere schil. Het vetgehalte is hoog. Maar het gaat om goede en onverzadigde vetten. Behalve die vetten bevat de vrucht ook nog de broodnodige vitaminen B en C, eiwitten en mineralen.''

Foodstylist Colette Dike van Fooddeco.nl bedacht het 'Avocado' © rv

Vanwege de grote vraag naar ideeën voor andersoortige gerechten kwam foodstylist en receptenbedenker Colette Dike van Fooddeco.nl met haar boek Avocado. Het blijkt een culinaire ode aan de groene eyecatcher. Gestapeld, geschaafd, gekruld, in vormen van mini-roosjes, bekleed met kleurige kruiden. Of vermomd als noedels, spaghetti, friet en tartaar; de avocado blijkt in Dike's boek de diva van de fruitschaal.

Dike: ,,Het is een uiterst fotogenieke vrucht die daardoor nu op Instagram in opmars is. Het mooie: met een paar handige trucs kom je al een eind. Ga aan de slag met een dunschiller of een meloensteker en je maakt de meest fantastische creaties. En pep daarna de smaak op met bijvoorbeeld zeezout, chilivlokken, sesamzaad, komijn, paprikapoeder of limoen. Laatste rage: het schaven van de pit of schil in sauzen of over salades.'' Groot nadeel van de avocado - snijd hem voor opening rondom de pit door en draai de twee helften van elkaar af - is dat het vruchtvlees snel verkleurt.

Tips

Hier heeft Dike handige tips voor: ,,Zuren voorkomen dat het gerecht bruin wordt. Ik gebruik hier soms limoen- of citroensap voor, maar je kunt je avocado ook besprenkelen met sushi-azijn. Bij het kiezen van een avocado komt het aan op gevoel. Knijp met beleid om te voelen of hij zacht genoeg is. Van zo'n beurse bende heeft niemand plezier.''

Bron: de Stentor



  • Reacties(0)//www.gastheerschap.com/#post1496

Kloosterbier uit de Bijlmer

Columns van MartinGeplaatst door Redactie do, maart 02, 2017 09:23:06

Wie had dat gedacht?

Lang niet alle Bijlmerflats zijn gesloopt. O.a. de flat Kleiburg heeft het overleefd. Dit flatgebouw werd een aantal jaren geleden van de slopershamer gered en tot klusflat gebombardeerd. Eigenlijk kon je hier een starterwoning, als casco, voor een aantrekkelijke prijs kopen en naar eigen smaak verbouwen en inrichten. Er is toen een groep van 8 jonge mensen neergestreken die het plan hadden om hier een stadsklooster te stichten. Een aantal woningen, 7 stuks, zijn gedeeltelijk doorgebroken zodat er gemeenschappelijke ruimten ontstonden. Zo kwam er een gemeenschappelijke eetruimte en een gemeenschappelijke gebedsruimte. Verder is er nog een kleine opvang voor alleenstaande moeders.

De mede oprichter van het Kleiburgklooster was eigenlijk een protestantse dominee, wel een beetje vreemd dat hij een klooster wilde stichten, want dat is toch typisch katholiek. En natuurlijk heeft dit klooster ook een echte abt. In de eerste plaats was en is het de bedoeling dat het klooster en sociale functie vervult in de buurt. Om in het onderhoud van de kloostergemeenschap te voorzien werd het idee geboren om een kloosterbrouwerij te beginnen. Veelvuldig kregen ze namelijk de vraag of ze ook bier gingen brouwen. Aanvankelijk zagen ze daar niets in maar uiteindelijk wilden ze het toch proberen. En…met succes!. Thomas Hermsen,van origine een enthousiaste thuisbrouwer, zelf afkomstig uit de Bijlmer is de brouwmeester van het klooster.

In het verlengde van het klooster ligt nu Brouwerij Kleiburg. De brouwerij is, in tegenstelling tot het klooster, niet opgezet vanuit een sociaal oogpunt. “Wij willen een lekker biertje maken en een mooi bedrijf vormen,” aldus dominee Martijn Horsman. Ondanks deze echte ondernemersgeest is het sociale aspect niet helemaal links blijven liggen. “Als je een brouwerij start vanuit een klooster, dan moet je de waarden die daarbij horen meenemen.” Aanvankelijk werd hun bier aan de hand van hun receptuur in Schiedam gebrouwen maar binnenkort gaat hun eigen brouwerij open en wel achter Ikea in Amsterdam zuidoost. Er is een nauwe samenwerking met eetcafé dwaze zaken die de exploitatie van het horecabedrijf dat met de brouwerij verbonden is gaat leiden. De bedoeling is dat hun kloosterbier in heel Amsterdam zuidoost wordt geschonken. Ik moet zeggen ze zijn al een aardig eind op weg.

De financiering is verkregen door crowdfunding. Voor het ondernemersplan is gebruik gemaakt van de hulp van social start. De crowdfunding heeft maar liefst 217000 € opgeleverd. Voorlopig genoeg om de brouwerij te bouwen en in te richten met de benodigde apparatuur. Zo ziet het er uit, het is nog niet af. Er komt ook nog een groot terras bij. De vrijdagmiddagborrel loopt echter al als een trein, want het barst hier letterlijk van de kantoren in de buurt.. Weer zo’n geweldig initiatief van jonge mensen dat ook nog eens zeer succesvol lijkt te worden.


Sorry, het belangrijkste bijna vergeten, een overzichtje van hun op de traditionele Belgische kloosters geïnspireerde bieren.

Dubbel blond 7,2 % alc.

Deze Dubbelblond verbindt de culturen van de Amsterdamse Bijlmer met de oude brouwtradities van abdijen: mouten uit Europa, rijst uit Azië, hoppen uit de hele wereld en… Nederlands kraanwater.

Triple IPA 9,5 5 alc.

Deze Triple IPA verzoent de oude brouwtradities van abdijen met een wereldwijde ontwikkeling: zowel de kracht en kruidigheid van een Belgische tripel, als het brede hopprofiel van een Amerikaanse IPA

Quadruppel poorter 10,7 % alc.

Al in de Middeleeuwen werden er in de Lage Landen ‘poorters’ gebrouwen (vergelijkbaar met Engelse ‘porters’). Op die traditie brouwen wij eigenzinnig voort. De donkere mouten, zwarte kardemon en zoethout geven een complexe geur en zoetigheid.

Siciliaans Wit 5,5 % alc.

In de Siciliaanse keuken zijn citrusvruchten overal. De zure, zoete en bittere varianten zorgen voor een palet aan delicate smaken. De combinatie van sinaasappelschillen in een Belgisch witbier dat op traditioneel Duitse manier is bereid.

Porter saison 6,5 % alc.

In dit bier worden twee traditionele stijlen aan bier met elkaar verbonden: de mooie volle Engelse Porter (gemaakt met melasse en haver) en de fris-fruitige Noord-Franse Saison. De Porter levert de kleur, en het zachte, …

Eiken weize 5,7 % alc.

Deze Eiken Weizen is onze variant op een traditioneel Duits tarwebier. Wellicht valt je de ‘houtsmaak’ op en de zweem van rood in de kleur. Dit komt door de rijping op in port gedrenkt eikenhout. …

Als u toch bij Ikea bent loop dan hier eens binnen of neem plaats op het terras.. Voor een hapje en drankje maar vooral om het Kleiburg kloosterbier eens te proberen. Proost!

Martin de Baat



  • Reacties(0)//www.gastheerschap.com/#post1495

Provinto

Columns van MartinGeplaatst door Redactie do, februari 23, 2017 14:02:30

Er is een nieuw concept gelanceerd in de online wijnhandel. Provinto. Deze site neemt je al het gezoek naar jouw ideale wijn uit handen. Echt handig!

De eigenaar is Hans van Stam, registervinoloog van de Wijnacademie. Hij stelt door middel van een paar korte wijnvragen een smaakprofiel vast en slaat die op. In de vragenlijst komt bijvoorbeeld landenvoorkeur, favoriet druivenras en budget voor. Aan de hand van dat smaakprofiel stelt hij uit zijn wijnassortiment een doos van 6 wijnen samen die het best bij jou past. De prijs van de verschillende wijnen heb jij dan al doorgegeven. Zo krijg je een doos met wijnen die bij je past. En proef je wijnen die je anders nooit had gekocht. Want er zijn meerdere wijnen met het karakter van jouw favoriete wijn. Misschien zijn die andere wijnen zelfs wel lekkerder! Hans kiest zijn, steeds wisselende, assortiment zeer zorgvuldig uit, en er zitten werkelijk pareltjes bij.

Jouw smaakprofiel is dynamisch, zeker als je veel proeft. Hans zorgt voor variatie binnen jouw profiel én voor persoonlijk contact om ervoor te zorgen dat je tevreden bent en blijft. Je kiest zelf de prijs en type wijn (rood, wit, rosé) in jouw luxueuze doos, deze kunnen per fles verschillen. Dus bijvoorbeeld twee witte wijnen van 10 euro en twee rode van 13 en twee rode van 20. En deze wijnen voldoen allemaal aan jouw persoonlijke smaak. Elke doos wordt beter, want je kunt elke geproefde fles beoordelen en Hans neemt dit mee. Hij zorgt hiermee voor "smaakonderhoud" en houdt dus jouw wensen bij. Supermakkelijk dus! En ben je echt helemaal gek van één ontvangen wijn dan kan je die ook gewoon per doos bestellen. Dan weet je zeker dat je een wijn in huis haalt die je fantastisch vindt.

Ik ken Hans van een proefclub en ben aan Provinto verbonden als adviseur en zoek mede de wijnen voor het assortiment uit. En dat doe ik met plezier: er is nog zoveel moois te ontdekken! Dus als je klaar bent met het staren naar de schappen van de supermarkt of slijterij om vervolgens maar iets op de gok te pakken dan stel ik voor dat je even de site van Provinto bezoekt en vrijblijvend een profiel aanmaakt. Ik kan het je echt aanbevelen. Provinto is oprecht, professioneel, persoonlijk en vernieuwend.

Hartelijke groet Remy.

www.provinto.nl





  • Reacties(0)//www.gastheerschap.com/#post1494
Volgende »