Martin de Baat

De loftrompetColumns van Martin

Geplaatst door Redactie wo, juni 19, 2019 10:30:21

Blog imageDie heb ik van zolder gehaald met een dikke laag stof erop. Afgestoft ligt hij blinkend naast me en het liefst zou ik een serenade brengen aan de gastvrouw/eigenaresse van een restaurant waar ik ondertussen al 3 keer heb gegeten. Maar daarover later.

Misschien hebt u wel eens gehoord van de Shell Aktie “Tanken en dineren”.
Blog image

Sommige horecaondernemers zullen misschien zeggen “krijg de kolere”, want Shell betaalt namelijk geen stuiver mee aan deze aktie. Erger nog, de ondernemer moet 2 euro per couvert afdragen aan IENS, hoor ik uit betrouwbare bron.

Bij deze aktie krijgt de 2e persoon het hoofdgerecht gratis. Omdat ik me suf rij naar Zwolle, iedere keer met mijn oude benzineslurpende 6 cilinder, heb ik al heel wat tank en dinerbonnen verzameld. Wat me opvalt is, dat je er om moet vragen als je afrekent bij de pompbediende. Ze vragen je wel bij het afrekenen of je gebruik wilt maken van de aanbiedingen die op de balie staan en of je een kassabon en airmiles wil, maar die tank- en dinerbonnen die zijn ze even vergeten. En nu weet ik inmiddels ook waarom. Ze worden volop te koop aangeboden op Marktplaats. Dus mijn wijlen schoonmoeder heeft toch gelijk gekregen met een van haar beroemde uitspraken. “Alle mensen op de wereld zijn eerlijk, zolang ze geen kans krijgen om oneerlijk te zijn”.

Het restaurant waar ik dus al 3 keer ben geweest, waarvan het eerste bezoek zonder de kortingsbon, dus voor de normale prijs, doet wel mee aan deze aktie. Waarom ik zo onder de indruk ben? Ik wil niet zeggen tot tranen geroerd, maar laten we het maar houden op lyrisch!

Gereserveerd via de site van IENS, de eigenaresse van het restaurant had door dat ik onlangs ook al gegeten had bij haar. Bij binnenkomst vertelde ze ons dat ze ’s middags had overlegd met de chef, die tevens haar vriend is, dat ze ons als vegetariër niet weer risotto konden voorzetten. Dit is namelijk het vegetarische hoofdgerecht in het Shell maandmenu. Dus kwam ze gelijk met 2 alternatieven, waarvan er 1 de verse asperges was. Om een lang verhaal kort te maken, sorry, dit lukt me meestal niet, hadden we een geweldig diner met asperges in de hoofdrol.

Om te beginnen, een amuse van Roquefort, balsamico en pecannoot met wat groene kruiden, daarna als voorgerecht een carpaccio van gegrilde boleet voorzien van macadamianoten en balsamicodressing en als pièce een royale portie mooie verse asperges met een gepocheerd eitje met echte Hollandaise saus, een puree van aardpeer en wat krieltjes.

Bij het dessert koos mijn vrouw voor de onvermijdelijke crème brûlée met gemberijs en ik nam de pecannotentaart met perenijs. Voortdurend kregen we de perfect gedoseerde aandacht en service van beide gastvrouwen. Alles liep hier volstrekt op rolletjes. Bij de vraag van de gastvrouw of ook het dessert naar wens was geweest, zei ik dat alles fantastisch was, maar dat het pecannotentaartje wat tegen viel. Ik vond het nogal hard en droog, zei ik haar. Mijn vrouw zei nog tegen mij toen de gastvrouw weg was: “Zeker het laatste stukkie, misschien wel van vorige week”. Dit omdat de tafel naast ons dit nagerecht ook wilde bestellen en te horen kreeg van de eigenaresse dat de taart niet meer beschikbaar was.

Onmiddellijk daarna echter kwam de eigenaresse naar onze tafel om te vertellen dat ze zojuist de taart zelf geproefd had en tot de conclusie was gekomen dat ik gelijk had. Dus werd dit nagerecht onmiddellijk uit de verkoop gehaald. Excuses werden gemaakt en we kregen de koffie van het huis aangeboden. Wat een communicatie onderling, wat een alertheid en gastgerichtheid! Geweldig toch?

Tenslotte, de koffie, dat is hier niet zomaar koffie, maar wordt begeleid met een miniglaasje slagroom en een miniglaasje zelfgemaakte koffielikeur plus een zelfgemaakt cocosmacroontje. De eigenaresse vertelde ons dat er eigenlijk niets verdiend wordt aan gasten die met tank en dinerbonnen komen, behalve dan nog wat aan de bestelde drankjes. De eigenaresse zei ons ook dat deelname aan deze actie zuiver uit oogpunt van gastenwerving werd gedaan. Conclusie: ook al heb je geen tank- en dinerbonnen, ze zijn trouwens bijna op, ga je hier toch bijzonder graag eten. Wij in ieder geval wel. Dus het doel van de eigenaresse/gastvrouw is bij ons volledig bereikt.

Helaas geen serenade voor de eigenaresse, het ontbreekt mij aan muzikaal talent. Hooguit kan ik haar bewieroken, omdat ik dit ooit, in een ver verleden, van bevriende misdienaartjes heb afgekeken.

Martin de Baat



Caribische sfeer aan het VeluwemeerColumns van Martin

Geplaatst door Redactie do, mei 23, 2019 10:22:25

Tafels die in een ver verleden als kabelhaspels gefungeerd hebben en nu aan een second life zijn begonnen. Haveloze rieten stoelen, omgekeerde bloempotten als asbak. Steigerhouten banken met smoezelige kussentjes. Golfplaten dak waar je doorheen kunt kijken naar de strakblauwe lucht maar als er een fikse bui komt je even je paraplu moet opzetten of je stoeltje verplaatsen. Omgevallen roestige oude fietsen naast het fietsenrek.
Blog image

Het concept zal wel perfect kloppen, het is allemaal lekker rommelig en ongecompliceerd. Ik kan me niet voorstellen dat het hier met de bedrijfshygiëne wel snor zit. Zo'n armoedige zooi, wat overigens zeer trendy is, geeft je toch een flinke dosis wantrouwen wat betreft de properheid.

De tafel, pardon kabelhaspel, waaraan wij plaatsnamen was vies. Er lag wat bruine smurrie op. Op uitdrukkelijk verzoek van mijn vrouw werd de smurrie verwijderd met behulp van een onfrisse lap die de ober in een soort houder bij zich droeg. Bier krijg je netjes in een fluitje of vaasje, maar wijn wordt in een soort glazen dessertkommetje geserveerd. In een echte strandtent kan ik me er nog iets bij voorstellen want als daar een flinke zuidwester opsteekt vliegt je glas op voet zo om. Deze strandtent ligt echter aan het Veluwemeer bij een kunstmatig opgespoten strandje.

Maar ja, het gaat om de formule en die is helemaal dichtgetimmerd. Het uitzicht is prachtig en bij mooi weer is dit een fantastische plek om te vertoeven. Internationaal fingerfood zoals nachos met guacomole, Naan brood met gemarineerde kippendij, groentemasala, Indiase curry en samosa’s. Exotische cocktails, Ginger beer, bionades en bieren die jongeren aanspreken zoals de kornuit van Grolsch. Alles van onberispelijke kwaliteit. Muzikale klanken zoals salsa en merengue nodigen je uit om in beweging te komen. Alles is mogelijk! Overdag of ’s avonds uit je dak gaan door te dansen op het strand met je blote voeten in het zand. Bij goed weer, echt een geweldige tent voor jongeren .

Opeens realiseer ik mij dat ik eigenlijk niet tot de doelgroep behoor. Behoor tot de oude hap waar alles vooral strak en spic en span moet zijn. Dat vindt het overgrote deel van de huidige generatie hopeloos ouderwets. Flinke laag stof op de kasten en de vloer, onfrisse pannen en je auto die van binnen meer lijkt op het interieur van een vuilniswagen dan op het interieur van een personenauto is helemaal te gek. Liefst horecagelegenheden in bouwsels van aangespoeld wrak hout, overblijfsels van in een ver verleden gezonken visserboten, maar dat is een zeldzaamheid tegenwoordig. Dus zoeken we het hogerop, moeten de gasten zich maar tevreden stellen in een omgeving vol ruwe planken van steigerhout.

Best mooi voor de ondernemer deze trend. Zo kun je met minimale investeringen en zonder poetsvrouwen in dienst een leuke omzet draaien en ook nog eens een vette winst behalen.

Everybody happy! Behalve de poetsvrouwen dan.

Martin de Baat



OuderwetschColumns van Martin

Geplaatst door Redactie di, april 30, 2019 09:01:53

Blog imageRealiseerde mij niet dat het nog regelmatig voorkwam, een dergelijk ouderwetsch buffet. Wat valt mij op in de advertenties in de plaatselijke krant? Dat heel wat slagers behoorlijk aan de cateringweg timmeren. De stamppotbuffetten vliegen je rond de oren, afgewisseld met de barbecue pakketten, maar die zijn natuurlijk een stuk moderner. Keurig netjes op locatie afgeleverd inclusief shaving dishes, gelpasta en wat je zo nog meer nodig hebt. Ook het nagerecht kan erbij geleverd worden.

Nu heb ik vrij recent het genoegen gesmaakt een uitnodiging voor deelname aan een dergelijk stamppotbuffet, geleverd door de plaatselijke slager, te mogen ontvangen. Ik stond niet bepaald te trappelen van ongeduld, maar ik dacht, ach laat ik maar eens gaan, mede omdat ik mij min of meer sociaal verplicht voelde. Er werd rekening gehouden met het feit dat ik vegetariër ben. Er was stamppot zuurkool, boerenkool en hutspot. Ja, ook al geen verrassing zult je denken.

Was er dan niks bijzonders? Zeker wel. De organisator, een niet onverdienstelijke doe het zelf kok, had zijn beste beentje voortgezet. Eigen gemaakte advocaat met slagroom voor aanvang van het buffet om alvast een bodempje te leggen. Dus vrijwel alle deelnemers stortten zich onmiddellijk op de advocaat. Het leek wel een bejaardenhuis in zijn hoogtijdagen, waar de Zwarte Kip advocaat ook niet aan te slepen was. Een onscherpe blik, toentertijd, in het magazijn van het huis, zou je op de eerste gedachte kunnen brengen dat die oudjes toch wel erg veel mayo gebruiken bij hun frietjes. Maar bij nader inzien bleek de hele voorraad uit plastic knijpflessen advocaat te bestaan.

Als je een glazen fles advocaat aan de oudjes zou geven, moesten ze zo hard schudden dat ze misschien zelfs uit elkaar zouden vallen! Vandaar de knijpflacons, voor diegenen die nog over enige spierkracht in de handen beschikten. Het stamppot buffet, daar was dus niks mis mee, maar ook niet zo bijzonder uiteraard. De echte klapper kwam daarna. Wist niet dat zoiets überhaupt ook nog bestond! Ik moest weer denken aan de jaren dat ik nog een kind was en mijn oma speciaal voor mij een custardpudding maakte in een aardewerk visvorm. Ik werd er toen helemaal blij van. Warempel een nagerechtbuffet, door de selfmade kok bereidt, waarop diverse soorten custardpudding met o.a vanille, bitterkoekjes en chipolata smaak. Waar vind je dat nog? Is dat niet ouderwetsch?
Blog image

Er was ook panna cotta maar die was wat minder gelukt. De rest was perfect van stijfte maar over de smaak valt niet zo veel te zeggen. Smaakte allemaal naar de bekende dr. Oetker. Triomfantelijk in het midden stond de roomblanke griesmeel pudding met daarbij natuurlijk de bessensaus te stralen. Die panna cotta was een vreemde eend in de bijt en hoorde in dit echt Hollandse gezelschap eigenlijk helemaal niet thuis. Maar ja, je wilt als bijna 80 jarige kok ook niet al te ouderwetsch overkomen toch? Ik zou haast zeggen, van mijn generatie, wie is er niet groot geworden met griesmeelpudding met bessensap?

Het zijn natuurlijk van oorsprong allemaal huishoudelijke puddingen die nu mochten glimmen, want dat deden ze, op het toetjesbuffet van deze stichting. Het was niet zo dat ik mijn tranen niet kon bedwingen maar nostalgische gevoelens uit mijn jeugd kwamen op een of andere manier in sterke mate te voorschijn. Ja, dat krijg je als je wat ouder wordt. Inderdaad waar zie je nog een ouderwetsche pudding?

Je zult misschien zeggen: “ in de supermarkt”, en die is dan van Mona. Maar dat is zo’n schuimig ding dat weinig of niets te maken heeft de ouderwetsche custardpudding, laat staan met een goede bavarois. Deze custardpuddingen en griesmeelpudding, hoe mooi ze er ook uit zagen, hebben weinig van doen met een bavarois qua samenstelling en smaak, maar je bent toch een beetje zeurpiet als je daar over valt. Het blijft toch leuk om iets geserveerd te krijgen uit lang vervlogen tijden, ook al is het niet zo super van smaak.

Weer eens een andere manier dan een lepel aflikken of een pasteitje geserveerd krijgen in een sterrenzaak, om weer terug te gaan naar de herinneringen uit je vroege jeugd.

Martin de Baat



De restaurateur als therapeutColumns van Martin

Geplaatst door Redactie do, maart 28, 2019 09:47:50

De restaurateur als therapeut

Blog image

“Je mag buiten de deur best honger krijgen, als je maar thuis komt eten!” Waarschijnlijk weet iedereen wel wat hiermee bedoeld wordt. Juist, want met huwelijkse trouw, neemt niet eenieder het zo nauw. Maar in dit geval duidt het op iets heel anders. Een ex-oberkelner, die destijds mijn directe chef was, zei vaak tegen mij: “Waarom zou ik nog buiten de deur gaan eten? Het is veel te duur!” Hij kon het gemakkelijk betalen, maar toch!

“Ik kook liever zelf, zei hij, het is net zo lekker of nog lekkerder en zo bespaar ik een hoop geld.” Ja, als je het zo bekijkt dan hoef je helemaal niet meer buiten de deur te gaan eten, want het is per definitie altijd duurder dan thuis. Nu zijn er veel mensen die zeggen dat als je buiten de deur gaat eten, je toch vaak heel andere gerechten krijgt voorgeschoteld dan thuis. Bovendien zijn deze restaurantgerechten nogal bewerkelijk en soms ook helemaal niet thuis te bereiden, al was het alleen maar, omdat de juiste apparatuur ontbreekt. En laten we het over de ontbrekende vakkennis dan nog niet eens hebben.

Dus, als je iets bijzonders wilt eten, iets wat je thuis niet zo snel maakt, dan is dat op zichzelf al een reden om buiten de deur te gaan eten. Zijn er nog mee redenen te bedenken? Plenty! Uiteraard een andere omgeving, een andere sfeer, je spreekt vaak andere mensen enz. De horeca heeft toch wel een bijzondere betekenis in het leven van heel veel mensen ingenomen! Het prille begin van menig relatie is ontstaan in het uitgaansleven, denk maar aan de discotheek en de kroeg als ontmoetingsplaats. Een etentje in het restaurant is vaak het vervolg hierop en mocht het uiteindelijk tot een huwelijk komen, ja dan vind de bruiloft ook met de regelmaat van de klok ook nog eens in de horeca plaats.

Geruime tijd daarna wordt het horecabezoek vaak geleidelijk aan minder en minder. Het is daar, waar de horeca wellicht wat kansen laat liggen! Want wat ik zelf heel vreemd vind is, dat er eigenlijk nooit goed nagedacht wordt over het zogenaamde relatie-effect op bijvoorbeeld het etentje voor twee. Uit eigen ervaring weet ik inmiddels, dat een gezellig etentje buiten de deur, waarbij alles klopt, dus de kwaliteit van het eten, de service en natuurlijk de ambiance je in een zeer positieve stemming kan brengen. Ik zou bijna zeggen: het kan je een gelukzalig gevoel geven, je raakt ervan “in the mood.”

Zeker als mensen elkaar in de dagelijkse sleur niet al te veel meer te vertellen hebben en zich eigenlijk steeds meer laten verleiden of moet ik zeggen laten afleiden tot zaken die een relatie kunnen ondermijnen. Van what’s-appen en tv kijken, frequent de sportschool bezoeken, tot oneindig veel internetten en facebook(en) en ga zo maar door. Maar als je dan eenmaal de knoop hebt doorgehakt en samen in dat gezellige restaurant aan tafel zit, de kaarsen branden en je als het ware voor een paar uur tot elkaar veroordeeld bent, dan komt er vaak van alles boven drijven, wat thuis diep weggezakt was.

Ineens kun je samen weer mooie momenten beleven, die je thuis niet zo vaak meer beleefd, door een goed gesprek, een heel goed gevoel in een fijne sfeer. En dat kan een helende werking hebben of een nieuwe impuls geven aan je wat ingedutte relatie. Misschien kom je dan wel tot de constatering dat je best een leuke vrouw of man hebt. Misschien herkent u dit effect ook, zo niet, probeer het maar eens! Uit eten gaan is dan ineens ook niet meer zo duur, omdat er een heel andere dimensie aan toegevoegd wordt!

Wat zou je hier uit af mogen leiden? Dat restaurateurs een fantastische marketingtool in handen hebben, die ze te vaak ongebruikt laten liggen, ergens onderin de la. Je onderscheidt je, als restaurateur, niet alleen door de topservice, een fantastische keuken of een geweldige ambiance. Je biedt ook een podium aan tweetjes, om het beste uit zichzelf te halen en zo hun relatie te verstevigen of zelfs te herstellen. De restaurateur als voorwaardenscheppend relatietherapeut, dat moet in deze tijd waar er meer echtscheidingen dan huwelijken plaatsvinden, toch heel veel voldoening geven en laat het nou ook nog eens winstgevend zijn. De restaurateur, als redder van bijna gestrande huwelijken of relaties. Bij succes, is er bij een vervolgbezoek aan de zaak zeker wat te vieren, dus zet als restaurateur/ therapeut de champagne dan alvast maar koud.

Ik kan niet wachten, totdat ik de eerste commercial zie over dit onderwerp.

Martin de Baat



BaiserColumns van Martin

Geplaatst door Redactie vr, maart 01, 2019 10:35:39

In Duitsland wordt de naam “Baiser”, is hier namelijk in het noorden des lands uitgevonden, heel veel gebruikt voor schuimproducten in allerlei variëteiten. De naam Baiser, klinkt toch al een stuk beter dan gewoon “schuim” of niet soms?
Blog image

Baiser betekent eigenlijk “kus”, een zoete verleiding die onder jongeren, vooral de dames, steeds populairder wordt. De makaron is voor de wat meer op luxe gestelde, trendgevoelige types die ook bereid zijn 1,50 tot 2 euro per stuk voor een dergelijk luxe koekje neer te tellen. De Baiser, in welke hoedanigheid dan ook, is vaak, in de vorm van een Pavlona, favoriet bij verjaardagsfeestjes e.d. Het is meer een allemansvriend geworden.

In een tijd waarin gezegd wordt dat we moeten letten op minder inname van suiker en vet is de opmars van deze “zoet meuk”wel opvallend. Voorstanders zeggen natuurlijk gelijk dat je dit niet daags moet consumeren. Maar hoe groter je familie door veel broertjes, zusjes, ooms en tantes of hoe groter je vriendenkring door bijvoorbeeld je sociaal netwerk dankzij Facebook, Snapchat, Insta en Whatsapp, hoe moeilijker het wordt deze zoete verleidingen te ontwijken. Niet dat ze deze spullen met Bol.com of iets dergelijks bij je thuis laten bezorgen. Het kan wel natuurlijk! Maar vooral door bij al die vrijdagmiddag borrels, weekendfeestjes en verjaardagen fysiek aanwezig te zijn, dat doet je eigenlijk de das om.

In mijn eigen familie is de Pavlova ook favoriet. Ik ben nooit echt enthousiast om dit te maken tenzij ik het zelf niet hoef te eten. Vind het echt veel te zoet, maar ik ben ook geen vrouw! Waar komt dat verlangen, vooral onder meiden, naar dat zoete schuim eigenlijk vandaan? Geen idee of toch? Zelfs Marie Antoinette was al verzot op schuimgebak.
Blog image

Veel meiden dromen van schuim, soms roze gekleurd, met vruchten en slagroom zeg maar de Pavlova in complete uitmonstering. Je kunt niet ontkennen dat er toch iets sensueels zit in deze zoete verleiding. Ook de naam Baiser heeft meerdere betekenissen, het betekent ook om het maar eens netjes te zeggen “vrijen”. Is dat misschien ook nog van invloed? Het is bekend dat vrouwen niet alleen dol zijn op schuimgebak maar ook graag een schuimbad nemen. Zoete verleidingen en relaxend schuim zullen toch veel jonge vrouwen aanspreken. Typische vrouwendingen, laten we het daar maar op houden.

Hoe het ook zij, ik sluit niet uit dat er straks een nieuwe onstuimige en schuimige periode op onze voordeur staat te bonken die het succes van de makaron zal overtreffen. Al dat erotisch schuimgeweld, heeft voor het manvolk tot gevolg dat, als ze nog indruk willen maken op het andere geslacht, ze zich tevreden moeten stellen met de niet onverdienstelijke rol van “schuimmarcheerder”, met af en toe een bakkie cappuccino of een glas blond schuimend bier in de hand om niet helemaal uit de “schuimtoon” te vallen.

Martin de Baat

Belevenissen op zo maar een dagColumns van Martin

Geplaatst door Redactie do, februari 07, 2019 10:01:54

’s Ochtends maar eens benzine tanken want het autootje van mijn vrouw staat bijna droog. Het is koud, bitterkoud aan de pomp. Wil op een gegeven moment gaan afrekenen en sta keurig in een kort rijtje voor het betaalloket. Ben bijna aan de beurt en denk: ik pak alvast mijn portemonnee.” Maar wat bleek, mijn vingers zaten op slot en waren zo stijf van de kou dat ik het knoopje van mijn achterzak niet open kon krijgen. En ik was bijna aan de beurt. Ik dacht, ik kan het toch niet maken om aan de Shell juf achter de kassa vragen of ze de knoop van mijn achterzak kan open maken? Want stel dat ik nodig naar de wc moest met halfbevroren vingers? Wat moet je het beste mens dan wel niet vragen? Als er een “airblade” in de toiletten hangt, die kans is erg klein overigens, dan zou ze je daar nog naar toe kunnen verwijzen.

Na wat verwoede pogingen ging het knoopje last minute gelukkig toch open. Ondanks de kou brak het angstzweet me bijna uit. Dat heb je als je geen pinpas bij je hebt of je portemonnee in je achterzak bewaard. Waarschijnlijk zijn mijn hulpeloze acties ook door de camera gesignaleerd en krijg ik de kwalificatie mee: “ meest onhandige zakkenroller die zichzelf tracht te beroven”.

’s Avonds eerst een simpel hapje eten bij een Fastfood Chinees. Was super, qua snelheid, service, versheid en prijs. Veel jonge kokkies die hier indrukwekkend in de weer zijn met hun wokpannen. Daarna als compensatie voor het ontbreken van een gezellige entourage bij deze Chinees nog naar een trendy tent met mijn dochter om “ een drankje te gaan doen|” zoals ze dat tegenwoordig noemen. Ze willen bij de Chinees nou eenmaal niet dat je lang blijf zitten want dat kost geld doordat je de tafel bezet houdt. Het heet niet voor niets Fast Asian Cuisine! Het was ook inderdaad erg druk daar.


Blog image

Hier in deze very trendy zaak was het heel rustig. Ik was hier nog nooit geweest. Voordat we onze jas uit konden doen en überhaupt de kans kregen om te gaan zitten stond er al een jongeman voor onze neus met de vraag wat we wilden drinken. Mijn dochter zei tegen hem: “Mag ik even de drankenkaart inzien?” Die hebben wij helaas niet, zei hij, maar hij frummelde haar wel een cocktailkaartje in de handen. Ik zei nog tegen mijn dochter, het lijkt er op dat ze hier nog sneller zijn dan bij de Chinees. We zaten pal tegenover een indrukwekkende rij bierkranen met o.a. Jupiler op de tap. Dat belooft wat.

Mijn dochter wilde toch info over de verschillende biersoorten dus maar even aan een dame vragen die verveelt achter de tap met haar telefoontje aan het spelen was. Het leek er op, dat de dame in kwestie het als hinderlijk ervoer dat ze gestoord werd. Mijn dochter kreeg moeizaam de antwoorden op haar biervragen maar daar hield het verder ook mee op. Enfin, wij bestellen, toen de bieren arriveerden, was van mijn biertje het schuim al op een bedenkelijk niveau ingezakt, van mijn dochter, een Leffe blond, was de schuimkraag nog enigszins in tact.

Onder het glas lag een zogenaamd “Refilltje”. Iets heel nieuws, past wel bij zo’n trendy tent. Dit is namelijk een bierviltje met gleuf. De bedoeling is, dat als je glas leeg is je non verbaal een tweede biertje kunt bestellen door het viltje op de rand van je lege glas te schuiven. Goed idee zei mijn dochter. Zij weet natuurlijk niet dat een vakman/ vrouw een dergelijk viltje niet nodig heeft. Die is getraind op signaleren. Maar voor ongeschoolde krachten zou het een hulpmiddeltje kunnen zijn. Maar ja, zoals altijd, als de eerste indrukken niet goed zijn, geen verwelkoming, geen kans te gaan zitten en geen fatsoenlijke schuimkraag op je 1e biertje dan verdwijnt de behoefte aan refill, je ervaart het meer als een bittere pil en denkt eigenlijk alleen nog maar aan het vragen naar de bill.

Dat hebben we maar gedaan, alleen betalen daar kwam het niet van, geen bediening meer te bekennen dus maar naar de bar gelopen om af te rekenen. Of had ik hier met een bankbiljet moeten zwaaien? Misschien een viltje ontwerpen met een groot € teken voor op je glas? Zoals hieronder, een payviltje?

Blog image

Toen we naar buiten liepen dacht ik: Van veel Chinese familiebedrijven kunnen wij heel wat leren, die kunnen signaleren, zijn snel, efficiënt en servicegericht en de prijs/kwaliteit is ook nog goed. Dan hoef je geen marketing te bedrijven en ook geen super trendy exterieur of interieur te hebben. Of zit het ze gewoon in de genen en/of wordt de servicegerichtheid er steviger ingeramd door pa en ma? De gasten, die komen hier vanzelf en wel in grote aantallen.

Martin de Baat



Brood en religieColumns van Martin

Geplaatst door Redactie do, januari 17, 2019 08:57:19

Op de een of andere manier zijn brood en religie sterk met elkaar verweven.
Blog image

Lang, heel lang geleden, ik was nog een kind, zette mijn, van oorsprong, Belgische oma eerst met een mes een kruisteken op een groot rond brood, voordat ze dit ging aansnijden. Het brood werd in verticale positie gebracht, daarna zo goed mogelijk tegen haar borsten gedrukt en vanuit die positie in plakken gesneden, waarbij de snijrichting naar de borst toe liep. Zover mij bekend, heeft ze zich zo nooit bezeerd. Later las ik, dat lang geleden in België deze methode in de doorsnee katholieke gezinnen heel gebruikelijk was. De betekenis hiervan? Voor en na de maaltijd bidden was al heel gewoon en dit kruisteken was iets extra's. Zeg maar een toegevoegde waarde. Misschien wel afgeleid van het stukje tekst uit "Het onze Vader": "Geef ons heden ons dagelijks brood" Een vorm van dankbaarheid?

Blog image

Die kruisjes op het brood komen we ook tegen op de Britse eilanden, in Australië, Canada en Nieuw Zeeland. Hier worden op Goede vrijdag vaak de zogenaamde 'hot cross buns" gegeten. Deze broodjes worden niet ingekerfd maar voorzien van een kruisteken bestaande uit een water/bloemmengsel, wat er vlak voor het bakken wordt opgespoten. In deze broodjes worden bepaalde specerijen verwerkt. Het kruis op het brood is gerelateerd aan de kruisiging van Jezus Christus en de specerijen verwijzen naar de balseming van zijn lichaam.

Blog image

In West Brabant kennen we nog de zogenaamde Hubertus broodjes. Deze broodjes worden nog vrij massaal gegeten in het katholieke milieu. Op 3 november, de feestdag van Sint Hubertus worden ze verkocht. Het zijn witte bolletjes van een ingekerfd kruisje voorzien, die soms anijszaad bevatten en door de priester tegenwoordig in de bakkerij, maar vroeger vaak in de kerk werden gezegend, voordat ze in de verkoop gaan. Zou een bescherming tegen hondsdolheid geven, maar ja, dat komt hier in onze contreien nauwelijks meer voor. Tenzij je gebeten wordt door een of andere besmette loslopende pitbull terriër. Hubertus was de beschermheilige van de jacht en vroeger gingen de jagers ook wel met hun honden de kerk in om ze te laten zegenen, zodat ze gevrijwaard zouden blijven van hondsdolheid.

Blog image

De meest primitieve verschijningsvorm van brood is natuurlijk de Hostie. Bestaat alleen maar uit water en bloem en wordt nog door een handvol toegewijde nonnen in slechts 2 hostiebakkerijen in Nederland geproduceerd. De hostie symboliseert het lichaam van Christus en is eigenlijk gebaseerd op het laatste avondmaal. Zo kunnen we nog even doorgaan want ook bij Palmpasen komt het brood weer tevoorschijn. Het brood in de vorm van een haantje, staat symbool voor het breken en verdelen door Jezus van het brood bij het laatste avondmaal. Ook in andere landen binnen en buiten Europa zijn er relaties tussen brood en religie.

Denk alleen maar aan de bekende Matses die door de Joden gegeten worden tijdens de Pesach. Het haastige vertrek van de Joden uit Egypte waardoor er geen tijd meer was om het deegmengsel te laten rijzen, zodat dit ongerezen brood, de matse ontstond. Gedurende de hele Pesachweek, die bij sommige Joden zeven dagen duurt en bij andere acht, mag men volgens de religieuze voorschriften geen gerezen voedsel eten. In plaats van regulier brood eet men matses. De matse vertoont eigenlijk veel gelijkenis met onze Hostie. Is ook gemaakt van ongerezen deeg. Het formaat is echter anders want de hosties worden uit een soort grote matse gestanst.

Dus brood in welke vorm dan ook, heeft een roemrijk verleden, zeker in relatie tot religie en is bovendien nog steeds een onmisbaar bestanddeel van onze voeding. Hopelijk krijgt u na het lezen hiervan een wat bredere kijk op en een andere waardering van ons dagelijks brood.

Martin de Baat



Onbegrensde PassieColumns van Martin

Geplaatst door Redactie ma, december 31, 2018 10:48:00

Zoveel passie dat je er echt alles voor wilt opgeven. Of dat bestaat? Zeker wel!Blog image

Neem nu Alain Passard, de wereldberoemde groentekok uit Parijs. Deze man maakt ware kunstwerken op het bord waarvoor mensen van over de hele wereld naar Parijs komen om hier een hapje te komen eten. Nou ja, hapje eten, zeg maar buitenaards te genieten.

Deze man is 62 en nog steeds vrijgezel, het is een bewuste keuze van hem. Hij is namelijk met zijn groenten uit eigen tuinen getrouwd. Hij staat er mee op en, ik zou bijna zeggen, hij gaat er mee naar bed. Praat en musiceert met ze en nog veel meer. Of de man, die huilend bij zijn Bugatti staat, huilend van liefde en geluk en op de vraag als hij moest kiezen tussen zijn vrouw en zijn Bugatti, hij zonder blikken of blozen voor zijn Bugatti zou kiezen. Zijn auto is zijn alles en zal zeker voor komende generaties te bewonderen zijn. Deze mensen kunnen gelukkig kiezen, alhoewel sommigen wel vraagtekens zetten bij deze vergaande passies.

Aan de ander kant, ook weer geweldig dat er mensen zoals Passard zijn, met uitzonderlijk talent en dat willen delen met anderen. Weliswaar voor een dinermenuprijsje van 330 euro per couvert, exclusief de drankjes. Maar ach, wie maalt daar om.

Er is een tijd geweest dat er weinig te kiezen viel. Als je, bijvoorbeeld als jongedame, je passie wilde volgen door het onderwijs in te gaan, dan moest je je wel goed realiseren dat als je ooit zou willen trouwen dat je dan ontslag zou krijgen. En niet te vergeten, alle andere vrouwen die trouwplannen hadden konden een baan buitenshuis vaak vergeten. Je nam als vrouw namelijk de plaats in van een kostwinner (de man) en dat werd niet getolereerd.

Vrijheid is een groot goed en zolang iedereen binnen de wet blijft zijn de mogelijkheden praktisch onbegrensd. Dat gevoel krijg ik ook als ik over de Horecava loop. Het gonst en bruist van passie, creativiteit en vernieuwing. Wat was het dan vroeger allemaal star, alles bleef jaren bij het oude. Durf, lef en doorzettingsvermogen, maar ook geloof in jezelf of in je eigen idee zijn eigenschappen die noodzakelijk zijn om iets heel bijzonders te bereiken. The sky is the limit.

Gelukkig zijn er meer dan genoeg mensen die deze weg inslaan. Voor bezoekers van de Horecava , maar ook voor de bezoekende gasten van restaurants, waar de nieuwe generatie met veel elan de scepter zwaait, is het dan genieten geblazen. Kanttekening is wel, dat al deze fenomenale inspanningen vaak niet zonder gevolgen zijn. Een chef die zijn sterren verliest en zelfmoord pleegt, anderen die met een burn out thuis zitten. Het moet hier niet te veel op Japan gaan lijken, waar de prestatiedruk op jongeren zo groot is dat ze zich van het leven benemen. Jammer, dat dit soort zaken niet altijd voldoende serieus genomen worden en soms worden afgedaan als aanstellerij.

Als je je passie volgt, hou je het vaak wel een tijdje vol, ook als je onder grote druk moet werken. Maar als je door je directe omgeving of door de maatschappij gedwongen wordt steeds topprestaties te moeten leveren en als bovendien talent in onvoldoende mate aanwezig is dan is de uitkomst vaak desastreus. Laten we de groeibriljanten onder ons dankbaar zijn, voor wat ze ons geven en laten we er bovendien heel zuinig op zijn. En laten we ook de Japanse toestanden ver van ons weg houden. Dat zijn mijn horeca wensen voor het nieuwe jaar.

Ik wens u dan ook een gelukkig, gezond, maar zeker ook een passievol en creatief Nieuwjaar!

Martin de Baat



Opzienbarende ontwikkelingenColumns van Martin

Geplaatst door Redactie do, november 01, 2018 09:01:02

Niet alleen een revolutie in de patisseriewereld maar ook in veel traditionele horecabedrijven. In de stad zag ik een patisserie met de benaming “Monster” vanwege de enorme afmetingen en de tsunami aan calorieën. Het aanbod bestond uit diverse varianten waarin o.a. pure chocolade, Ferrero Rocher, Mars en Nutella zat verwekt. Bovenop het gebak een injectiespuit gevuld met chocolade mengsel. Chocolate Giant, dead by overdose, zou ik bijna zeggen.

Blog image

Wat is er toch allemaal aan de hand in Culiland? Razendsnelle veranderingen, ik kan het niet meer bijbenen. Ligt het aan mij dat ik een dagje ouder wordt? Vasthouden aan tradities betekent, vooral in Amsterdam, vaak je eigen doodvonnis tekenen. Zelfs een oer Franse, eigenlijk Parijse bistro, kan blijkbaar alleen overleven als ze hun roots voor een deel bij het grof vuil zetten. De nieuwe generatie pikt het niet, al die oubollige zooi, zoals ze dat noemen. Had u een aantal jaren geleden ooit kunnen bevroeden dat er bijvoorbeeld bij Flo Amsterdam het volgende op de kaart zou prijken?

Blog image

TATAKI VAN TONIJN MET KOMKOMMER, GEMARINEERDE VENKEL, PONZU EN SESAMZAAD.

SALADE VAN KONINGSKRAB MET MANGO EN AVOCADO. GEFRITUURDE RAVIOLI GEVULD MET GAMBA’S EN EEN OOSTERS KREEFTENSOEPJE MET KORIANDER.

LICHT GEKARAMELISEERDE KALFSZWEZERIK EN GELAKT BUIKSPEK MET SHIITAKES EN TAUGÉ, SOJA-GEMBERSAUS.

Aan de andere kant heb je bijvoorbeeld de LOETJE zaken die als paddenstoelen uit de grond rijzen. Ra ra hoe kan dat? Als er iets traditioneels is dan zijn het wel deze zaken. Wat dacht u van schnitzel, kalfslever met gebakken uien, biefstukken in diverse uitvoeringen, ook tonijnbiefstuk, en broodje bal, prominent op de kaart? De tijd lijkt hier weer volledig stil te hebben gestaan!

Blog image

Wie zijn die mensen die hier komen eten? Strijkt hier alleen maar een compleet bejaardenhuis neer elke avond? Of in Amsterdam drommen toeristen, die menen dat dit typical Dutch is? En wie komen er dan in Laren? Yuppen zonder enige culinaire bagage? Hoe zit dat nou met die trend om minder vlees te eten? Waar is de 80/20 regel gebleven? Deze geldt hier in elk geval niet, want groenten worden hier sowieso niet geserveerd. Alleen in de vorm van sla. En lappen dit soort bedrijven de “local” trend aan hun laars? Is de consument zo grillig geworden dat we geen trends meer kunnen voorspellen?

Tegenwoordig kun je ook met een tracking code je eigen visje volgen. Follow the fish heet dat. Niet dat er een soort chip in z’n staart zit, bij gebrek aan oren. Je kunt dan precies nagaan uit welk gebied de vis afkomstig is, wanneer gevangen en hoe verwerkt. Volgens een Duitse pizzaproducent die hier mee bezig is willen consumenten dat graag weten. De tracking code staat op de pizzadoos. Ik snap er niks van want deze producent verkoopt uitsluitend diepvriespizza’s. Is het dan interessant om te weten of de tonijn op jouw pizza gisteren of vorige week of vorige maand gevangen is? Bij vers kan ik me er nog iets bij voorstellen.

De wereld wordt een culinair vat vol tegenstrijdigheden. Aan de ene kant moeten we gezonder en milieubewuster leven en aan de andere kant doen we juist het tegenovergestelde. Geen Hollands koetje, nee, menig ossenhaas van een Zuid-Afrikaans koetje komt op het bord van Loetje. Overbeviste tonijn op je pizza, is dat nog ethisch verantwoord? Of is het: men vraagt en wij draaien?

Aan de ene kant super trendy zaken, aan de andere kant super ouderwets of een mengvorm. Misschien zijn er toch veel meer verschillende doelgroepen die wellicht ook nog voortdurend wisselen in hun voorkeuren, dan ik ooit heb kunnen vermoeden.

Martin de Baat



Volkomen losgeslagenColumns van Martin

Geplaatst door Redactie zo, september 23, 2018 10:25:10

Na de losgeslagen Oma’s appeltaart is het tijd voor iets nieuws. Wat dacht u van de neerdwarrelende en compleet losgeslagen hamburger? Ziet er schitterend uit! Alle componenten zweven door de lucht en zijn uitstekend te onderscheiden.

Blog image

Zo lijkt een big Mac helemaal niet veel calorieën te bevatten en ineens lijkt het ook alsof er heel veel gezonde elementen in zitten. Een miezerig blaadje sla lijkt nu plotsklaps een achtste krop, een dun plakkie tomaat een uit de kluiten gewassen schijf. Overduidelijk krijg je te zien waar de big Mac uit bestaat. Helaas alleen nog als afbeelding bij Mc Donald’s en niet in het echt en dat is jammer. In tegenstelling tot de losgeslagen appeltaart van Jonnie, waar zelfs Obama al kennis mee heeft gemaakt.

Blog imageCuisine de montage maar eerst cuisine de démontage? De eerlijkheid gebied te zeggen dat nu niet gelijk alle onderdelen van de appeltaart ook zo worden geserveerd. De kaneelpoeder verandert in een kaneelmascarponemousse en het deeg in een crumble. Er zitten o.a. gebakken appeltjes en rozijntjes bij en een bolletje 3-sterren ijs. De vanille wordt nagebootst alsof er een hele stok bij ligt, maar dat is toch net wat anders evenals de steranijs en de kruidnagel die een chocoladebasis hebben met een huidje van steranijspoeder of kruidnagelpoeder. Een stapje verder dus dan Jonnie, niet alleen losgeslagen maar ook “in the air”.

Of dat helemaal nieuw is? Ach nee, denk maar eens aan voedseldropping. Deze pakketten vallen tenslotte soms ook uit de lucht en niet te vergeten het regent het regent ….chocolade Venz.

Mc Donald's heeft een paar topchefs benaderd om van de ingrediënten van een Mac Burger een culinair hoogstandje te maken. En…dat ziet er geweldig uit. Helaas ook weer niet verkrijgbaar. Een metamorfose van losgeslagen hamburger naar Haute Cuisine.

Blog image

Wellicht zijn er in de nabije toekomst bij Mc Donald’s wel twee versies van de beroemde hamburger verkrijgbaar. De normale versie en de haute cuisine versie. De haute cuisine versie op een echt trendy bord geserveerd met echt bestek bijvoorbeeld in de Mac VIP Haute Cuisine lounge evenals de Mc Fluffy in de uitvoering van Hidde den Brabander. Hidden’s Mc Fluffy. Geen geheimzinnigheid meer betreft samenstelling en ingrediënten!

“Hidden is not longer forbidden!”

Waarom doen ze dit dan allemaal? Ach het imago moet op pijl gehouden worden. Niet alleen betreft kwaliteit maar zeker ook qua gezondheidsclaims. Als de ingrediënten door de lucht zweven, ook al is het op een plaatje, denk je toch onbewust als klant: ”Ik neem er nog eentje, want het ziet er uit als super light met veel vers groen en tomaat.” En als een topchef met jouw ingrediënten aan het werk gaat dan is er toch wel iets bijzonders aan de hand. Ten eerste hoe krijg je hem zo ver en met wat hij er van maakt kun je je toch mooi op de borst slaan. Doet hij toch maar even met onze hamburgers en Mc Flurry ingrediënten!

En die losgeslagen appeltaart? Ik weet niet of dit lekkerder is dan een goede complete Oma’s appeltaart maar bijzonder is het in ieder geval. Je zou zeggen, normaal gesproken is het geheel beter dan de som der delen! Maar ach wat zeur ik nu weer. Creativiteit die verrassend is moet altijd op de eerste plaats komen. Vol verwachting klopt mijn hart en wacht ik op nieuwe compleet losgeslagen creaties, al dan niet “in the air!”

Martin de Baat



Eten van een eetbaar schilderij maakt je blij?Columns van Martin

Geplaatst door Redactie za, september 01, 2018 09:08:15

Lang geleden leerde ik cacao schilderen op een ondergrond van marsepein of dragant en maakte ik ook zelf de schilderijlijst van dragant. Dit “kunstwerk” werd dan in de etalage van een banketbakkerij gezet of kwam ergens anders terecht. Wie weet wel bij iemand aan de muur? In elk geval ging ik het niet opeten. Nu wordt er geschilderd met hartige koude en zoete koude componenten op een kunststof plaat of op een plastic tafelkleed met als doel het een en ander gezamenlijk te consumeren. Wat een belevenis!

Ook lang gelden, kwamen alle gerechten op schaal uit de keuken, met vooral een ode aan de goede oude hors d’oeuvre, dit was toch wel een pronkstuk, zeg maar een ouderwets schilderij. De hors d’oeuvre werd in buffetvorm of aan tafel gepresenteerd en er werd met z’n allen van gesmuld. Ieder nam waar hij of zij zin in had. Er bevond zich een rijk aanbod aan componenten op de hors d’oeuvre schaal zoals gevulde tomaten, gevulde eieren, salades, pain domino, gerookte paling en zalm, ham, asperges en ga zo maar door.

Opeens mocht dat niet meer en kwam alles, maar dan ook letterlijk alles, op een bord uit de keuken. Wat is er nu weer bedacht zult u denken? Ik heb het eigenlijk al een beetje verklapt. De gastentafel, ja de tafel waar de gasten aan eten wordt nu gezien als één megagroot bord.

Het is allemaal begonnen in Chicago De stad van Al Capone en de illegale stokerijen die ooit het beruchte drankje Moonshine produceerden. Hier heeft de chef van een gerenommeerde horecazaak, restaurant Alinea genaamd, iets bijzonders bedacht. Zijn verwende gasten, die hij ontvangt, zijn altijd wel in voor iets nieuws. Geen Al Capones maar Allemaal Capsones, zou ik bijna willen zeggen.

Puissant rijke klanten die zich erg snel in een “boring” situatie denken te bevinden. Deze chef heeft een spektakelstuk bedacht, waardoor al die lui ineens weer opveren uit hun fauteuils, ook al is het misschien maar voor even. De koks van deze zaak maken van een gewone restauranttafel in een mum van tijd een geweldige showtafel. Met flesjes, spuitjes, lepels, schrapers en krabbertjes gaan ze in de weer om een kunstwerk op het plastic tafelkleed te componeren.

Blog image

Onze eigen creatieve Angelique Schmeinck kon natuurlijk niet achterblijven. Dat kan ik ook, moet ze gedacht hebben. Alleen zij begeeft zich meer op het pad van de abstracte kunst. Lijkt me net iets makkelijker te realiseren. Niet helemaal duidelijk is was ze er mee beoogd qua toepassing, maar ze heeft het wel over gezamenlijk staand eten van het schilderij.
Blog image

Mijn schoonmoeder zei altijd:” Je kunt bij mij van de vloer eten, er ligt genoeg.” In het verre oosten vooral India eten ze al van de vloer weliswaar ligt er een tapijtje op de grond en bovendien eten ze daar ook nog met hun handen, scheelt lekker een boel afwas. Iedereen zit in yoga houding dan kun je ook overal goed bij. Jammer dat ze niet altijd kunnen beschikken over een vliegend tapijt want dan kon deze zo vuil vertrekken naar de vuilnisbelt. Maar dat terzijde. Het is nu nog even wachten op de volgende fase!

Het componeren van een warm schilderij, zeg maar lauwwarme oftewel tiède gerechten op een kleedje op tafel. Nu zult u wel tegenwerpen dat dit veels te veel afkoelt. Onzin, dat gepiel met die pincetten in de keuken tegenwoordig maakt toch al dat een warme hap bijna koud geserveerd wordt. Wellicht wordt er dan een elektrisch dekentje of zo iets, onder het zeiltje geschoven. Zo blijft het schilderij toch wel een beetje warm, En als opa en oma mee uit eten gaan, houden ze er ook nog eens lekkere warme knietjes aan over.

Maar waar komt dit gedoe nou eigenlijk echt vandaan? Ik denk het te weten als amateur psychoanalyticus! Dit verschijnsel stamt hoogstwaarschijnlijk uit onze vroege jeugd. Wellicht is daar bij Angelique Schmeinck en de chef van Alinea, Grant Achatz, al iets fundamenteels mis gegaan. Kijkt u maar mee!
Blog image

Martin de Baat



Menu du chien (hondenmenu)Columns van Martin

Geplaatst door Redactie di, augustus 07, 2018 11:07:09

We kunnen het ons misschien nauwelijks voorstellen maar aan het begin van de vorige eeuw was het op de luxe mailboten (de voorlopers van het hedendaagse cruiseschip) vrij gebruikelijk om de honden van de passagiers enorm te vertroetelen.

Blog image

Hier een unieke afbeelding van de menukaart, bestemd voor de trouwe viervoeter.

Niet gek in die tijd als je als hond zo’n baasje trof! Nu vind ik een 5 gangen menu wel een beetje van de gekke. Hoe lang staat zo’n hond wel niet bij z’n bak? Of is het een keuzemenu? Anders vreet die hond zich helemaal klem en wordt hij net zo tonnetje rond als menig baasje dat de cruise maakt. Voor zover mij bekend bestaat dit fenomeen niet meer, ik ga het nog wel uitzoeken.

Dat heb ik inmiddels gedaan. Onlangs is er een nieuw bedrijf opgezet in Brussel die verse luxe hondenmaaltijden aan huis bezorgd. Je kunt de maaltijden ook afhalen bij een afhaalpunt. Het bedrijf heet Dog Chef. Ze beschikken over een moderne eigen keuken om de hondenmaaltijden te bereiden.

Aan de hand van beschrijving van je huisdier betreft gewicht, leeftijd, activiteitenniveau etc. komt men tot een voedingsadvies. Heel wat anders dan het voer uit de dierenwinkel of de supermarkt. Uitsluitend verse ingrediënten van goede kwaliteit.

Er zijn slechts 2 maaltijden waaruit de hond, pardon het baasje een keuze kan maken. Ach ja, een hond weet toch niet meer wat hij vorige week of zelfs gisteren gegeten heeft dus je hoeft er geen menucyclus voor op te zetten. Voor de gezonde afwisseling doe je 2 varianten denk ik dan. Je kunt zelfs de kip suprême in Bio uitvoering bestellen. Geweldig toch?

Variant 1

Kip Supreme

Blog image

Dit compleet en gebalanceerd recept is gemaakt voor honden die van wit vlees houden. Het is gemakkelijk verteerbaar en is glutenvrij. Kip Supreme is tevens in bio beschikbaar.

Variant 2

Rund Gourmet
Blog image

Dit recept gemaakt van rood vlees zal voldoen aan de meest veeleisende honden. De kwaliteitsvolle ingrediënten zorgen voor alle voedingsstoffen die nodig zijn voor een druk hondenleven. Dus lifestyle speelt een rol bij de keuze, maar ook of de hond veeleisend is betreffende de keuze van zijn maaltijd. Gaat dat baasje dat dan van te voren overleggen met zijn hond?

Als je als baasje van de hond je dier een keer wilt verwennen bijvoorbeeld op zijn verjaardag dan kun je ook een feestmaaltijd bestellen. Begint het toch een beetje te lijken op de menu’s van de aloude mailboten. Zoals u ziet worden de maaltijden voor de viervoeters in kommetjes geserveerd. Wellicht zijn diverse heren koks zo op het idee gekomen om dit ook in hun restaurant te gaan doen. Als de hond uit een kom eet, dan kan de baas dat ook! Lekker trendy, zo’n kommetje!

En wij als gast maar geloven dat dit geïnspireerd is op de Oosterse tradities. Geen hond heeft het in de gaten!

Martin de Baat