Martin de Baat

BaiserColumns van Martin

Geplaatst door Redactie vr, maart 01, 2019 10:35:39

In Duitsland wordt de naam “Baiser”, is hier namelijk in het noorden des lands uitgevonden, heel veel gebruikt voor schuimproducten in allerlei variëteiten. De naam Baiser, klinkt toch al een stuk beter dan gewoon “schuim” of niet soms?
Blog image

Baiser betekent eigenlijk “kus”, een zoete verleiding die onder jongeren, vooral de dames, steeds populairder wordt. De makaron is voor de wat meer op luxe gestelde, trendgevoelige types die ook bereid zijn 1,50 tot 2 euro per stuk voor een dergelijk luxe koekje neer te tellen. De Baiser, in welke hoedanigheid dan ook, is vaak, in de vorm van een Pavlona, favoriet bij verjaardagsfeestjes e.d. Het is meer een allemansvriend geworden.

In een tijd waarin gezegd wordt dat we moeten letten op minder inname van suiker en vet is de opmars van deze “zoet meuk”wel opvallend. Voorstanders zeggen natuurlijk gelijk dat je dit niet daags moet consumeren. Maar hoe groter je familie door veel broertjes, zusjes, ooms en tantes of hoe groter je vriendenkring door bijvoorbeeld je sociaal netwerk dankzij Facebook, Snapchat, Insta en Whatsapp, hoe moeilijker het wordt deze zoete verleidingen te ontwijken. Niet dat ze deze spullen met Bol.com of iets dergelijks bij je thuis laten bezorgen. Het kan wel natuurlijk! Maar vooral door bij al die vrijdagmiddag borrels, weekendfeestjes en verjaardagen fysiek aanwezig te zijn, dat doet je eigenlijk de das om.

In mijn eigen familie is de Pavlova ook favoriet. Ik ben nooit echt enthousiast om dit te maken tenzij ik het zelf niet hoef te eten. Vind het echt veel te zoet, maar ik ben ook geen vrouw! Waar komt dat verlangen, vooral onder meiden, naar dat zoete schuim eigenlijk vandaan? Geen idee of toch? Zelfs Marie Antoinette was al verzot op schuimgebak.
Blog image

Veel meiden dromen van schuim, soms roze gekleurd, met vruchten en slagroom zeg maar de Pavlova in complete uitmonstering. Je kunt niet ontkennen dat er toch iets sensueels zit in deze zoete verleiding. Ook de naam Baiser heeft meerdere betekenissen, het betekent ook om het maar eens netjes te zeggen “vrijen”. Is dat misschien ook nog van invloed? Het is bekend dat vrouwen niet alleen dol zijn op schuimgebak maar ook graag een schuimbad nemen. Zoete verleidingen en relaxend schuim zullen toch veel jonge vrouwen aanspreken. Typische vrouwendingen, laten we het daar maar op houden.

Hoe het ook zij, ik sluit niet uit dat er straks een nieuwe onstuimige en schuimige periode op onze voordeur staat te bonken die het succes van de makaron zal overtreffen. Al dat erotisch schuimgeweld, heeft voor het manvolk tot gevolg dat, als ze nog indruk willen maken op het andere geslacht, ze zich tevreden moeten stellen met de niet onverdienstelijke rol van “schuimmarcheerder”, met af en toe een bakkie cappuccino of een glas blond schuimend bier in de hand om niet helemaal uit de “schuimtoon” te vallen.

Martin de Baat

Belevenissen op zo maar een dagColumns van Martin

Geplaatst door Redactie do, februari 07, 2019 10:01:54

’s Ochtends maar eens benzine tanken want het autootje van mijn vrouw staat bijna droog. Het is koud, bitterkoud aan de pomp. Wil op een gegeven moment gaan afrekenen en sta keurig in een kort rijtje voor het betaalloket. Ben bijna aan de beurt en denk: ik pak alvast mijn portemonnee.” Maar wat bleek, mijn vingers zaten op slot en waren zo stijf van de kou dat ik het knoopje van mijn achterzak niet open kon krijgen. En ik was bijna aan de beurt. Ik dacht, ik kan het toch niet maken om aan de Shell juf achter de kassa vragen of ze de knoop van mijn achterzak kan open maken? Want stel dat ik nodig naar de wc moest met halfbevroren vingers? Wat moet je het beste mens dan wel niet vragen? Als er een “airblade” in de toiletten hangt, die kans is erg klein overigens, dan zou ze je daar nog naar toe kunnen verwijzen.

Na wat verwoede pogingen ging het knoopje last minute gelukkig toch open. Ondanks de kou brak het angstzweet me bijna uit. Dat heb je als je geen pinpas bij je hebt of je portemonnee in je achterzak bewaard. Waarschijnlijk zijn mijn hulpeloze acties ook door de camera gesignaleerd en krijg ik de kwalificatie mee: “ meest onhandige zakkenroller die zichzelf tracht te beroven”.

’s Avonds eerst een simpel hapje eten bij een Fastfood Chinees. Was super, qua snelheid, service, versheid en prijs. Veel jonge kokkies die hier indrukwekkend in de weer zijn met hun wokpannen. Daarna als compensatie voor het ontbreken van een gezellige entourage bij deze Chinees nog naar een trendy tent met mijn dochter om “ een drankje te gaan doen|” zoals ze dat tegenwoordig noemen. Ze willen bij de Chinees nou eenmaal niet dat je lang blijf zitten want dat kost geld doordat je de tafel bezet houdt. Het heet niet voor niets Fast Asian Cuisine! Het was ook inderdaad erg druk daar.


Blog image

Hier in deze very trendy zaak was het heel rustig. Ik was hier nog nooit geweest. Voordat we onze jas uit konden doen en überhaupt de kans kregen om te gaan zitten stond er al een jongeman voor onze neus met de vraag wat we wilden drinken. Mijn dochter zei tegen hem: “Mag ik even de drankenkaart inzien?” Die hebben wij helaas niet, zei hij, maar hij frummelde haar wel een cocktailkaartje in de handen. Ik zei nog tegen mijn dochter, het lijkt er op dat ze hier nog sneller zijn dan bij de Chinees. We zaten pal tegenover een indrukwekkende rij bierkranen met o.a. Jupiler op de tap. Dat belooft wat.

Mijn dochter wilde toch info over de verschillende biersoorten dus maar even aan een dame vragen die verveelt achter de tap met haar telefoontje aan het spelen was. Het leek er op, dat de dame in kwestie het als hinderlijk ervoer dat ze gestoord werd. Mijn dochter kreeg moeizaam de antwoorden op haar biervragen maar daar hield het verder ook mee op. Enfin, wij bestellen, toen de bieren arriveerden, was van mijn biertje het schuim al op een bedenkelijk niveau ingezakt, van mijn dochter, een Leffe blond, was de schuimkraag nog enigszins in tact.

Onder het glas lag een zogenaamd “Refilltje”. Iets heel nieuws, past wel bij zo’n trendy tent. Dit is namelijk een bierviltje met gleuf. De bedoeling is, dat als je glas leeg is je non verbaal een tweede biertje kunt bestellen door het viltje op de rand van je lege glas te schuiven. Goed idee zei mijn dochter. Zij weet natuurlijk niet dat een vakman/ vrouw een dergelijk viltje niet nodig heeft. Die is getraind op signaleren. Maar voor ongeschoolde krachten zou het een hulpmiddeltje kunnen zijn. Maar ja, zoals altijd, als de eerste indrukken niet goed zijn, geen verwelkoming, geen kans te gaan zitten en geen fatsoenlijke schuimkraag op je 1e biertje dan verdwijnt de behoefte aan refill, je ervaart het meer als een bittere pil en denkt eigenlijk alleen nog maar aan het vragen naar de bill.

Dat hebben we maar gedaan, alleen betalen daar kwam het niet van, geen bediening meer te bekennen dus maar naar de bar gelopen om af te rekenen. Of had ik hier met een bankbiljet moeten zwaaien? Misschien een viltje ontwerpen met een groot € teken voor op je glas? Zoals hieronder, een payviltje?

Blog image

Toen we naar buiten liepen dacht ik: Van veel Chinese familiebedrijven kunnen wij heel wat leren, die kunnen signaleren, zijn snel, efficiënt en servicegericht en de prijs/kwaliteit is ook nog goed. Dan hoef je geen marketing te bedrijven en ook geen super trendy exterieur of interieur te hebben. Of zit het ze gewoon in de genen en/of wordt de servicegerichtheid er steviger ingeramd door pa en ma? De gasten, die komen hier vanzelf en wel in grote aantallen.

Martin de Baat



Brood en religieColumns van Martin

Geplaatst door Redactie do, januari 17, 2019 08:57:19

Op de een of andere manier zijn brood en religie sterk met elkaar verweven.
Blog image

Lang, heel lang geleden, ik was nog een kind, zette mijn, van oorsprong, Belgische oma eerst met een mes een kruisteken op een groot rond brood, voordat ze dit ging aansnijden. Het brood werd in verticale positie gebracht, daarna zo goed mogelijk tegen haar borsten gedrukt en vanuit die positie in plakken gesneden, waarbij de snijrichting naar de borst toe liep. Zover mij bekend, heeft ze zich zo nooit bezeerd. Later las ik, dat lang geleden in België deze methode in de doorsnee katholieke gezinnen heel gebruikelijk was. De betekenis hiervan? Voor en na de maaltijd bidden was al heel gewoon en dit kruisteken was iets extra's. Zeg maar een toegevoegde waarde. Misschien wel afgeleid van het stukje tekst uit "Het onze Vader": "Geef ons heden ons dagelijks brood" Een vorm van dankbaarheid?

Blog image

Die kruisjes op het brood komen we ook tegen op de Britse eilanden, in Australië, Canada en Nieuw Zeeland. Hier worden op Goede vrijdag vaak de zogenaamde 'hot cross buns" gegeten. Deze broodjes worden niet ingekerfd maar voorzien van een kruisteken bestaande uit een water/bloemmengsel, wat er vlak voor het bakken wordt opgespoten. In deze broodjes worden bepaalde specerijen verwerkt. Het kruis op het brood is gerelateerd aan de kruisiging van Jezus Christus en de specerijen verwijzen naar de balseming van zijn lichaam.

Blog image

In West Brabant kennen we nog de zogenaamde Hubertus broodjes. Deze broodjes worden nog vrij massaal gegeten in het katholieke milieu. Op 3 november, de feestdag van Sint Hubertus worden ze verkocht. Het zijn witte bolletjes van een ingekerfd kruisje voorzien, die soms anijszaad bevatten en door de priester tegenwoordig in de bakkerij, maar vroeger vaak in de kerk werden gezegend, voordat ze in de verkoop gaan. Zou een bescherming tegen hondsdolheid geven, maar ja, dat komt hier in onze contreien nauwelijks meer voor. Tenzij je gebeten wordt door een of andere besmette loslopende pitbull terriër. Hubertus was de beschermheilige van de jacht en vroeger gingen de jagers ook wel met hun honden de kerk in om ze te laten zegenen, zodat ze gevrijwaard zouden blijven van hondsdolheid.

Blog image

De meest primitieve verschijningsvorm van brood is natuurlijk de Hostie. Bestaat alleen maar uit water en bloem en wordt nog door een handvol toegewijde nonnen in slechts 2 hostiebakkerijen in Nederland geproduceerd. De hostie symboliseert het lichaam van Christus en is eigenlijk gebaseerd op het laatste avondmaal. Zo kunnen we nog even doorgaan want ook bij Palmpasen komt het brood weer tevoorschijn. Het brood in de vorm van een haantje, staat symbool voor het breken en verdelen door Jezus van het brood bij het laatste avondmaal. Ook in andere landen binnen en buiten Europa zijn er relaties tussen brood en religie.

Denk alleen maar aan de bekende Matses die door de Joden gegeten worden tijdens de Pesach. Het haastige vertrek van de Joden uit Egypte waardoor er geen tijd meer was om het deegmengsel te laten rijzen, zodat dit ongerezen brood, de matse ontstond. Gedurende de hele Pesachweek, die bij sommige Joden zeven dagen duurt en bij andere acht, mag men volgens de religieuze voorschriften geen gerezen voedsel eten. In plaats van regulier brood eet men matses. De matse vertoont eigenlijk veel gelijkenis met onze Hostie. Is ook gemaakt van ongerezen deeg. Het formaat is echter anders want de hosties worden uit een soort grote matse gestanst.

Dus brood in welke vorm dan ook, heeft een roemrijk verleden, zeker in relatie tot religie en is bovendien nog steeds een onmisbaar bestanddeel van onze voeding. Hopelijk krijgt u na het lezen hiervan een wat bredere kijk op en een andere waardering van ons dagelijks brood.

Martin de Baat



Onbegrensde PassieColumns van Martin

Geplaatst door Redactie ma, december 31, 2018 10:48:00

Zoveel passie dat je er echt alles voor wilt opgeven. Of dat bestaat? Zeker wel!Blog image

Neem nu Alain Passard, de wereldberoemde groentekok uit Parijs. Deze man maakt ware kunstwerken op het bord waarvoor mensen van over de hele wereld naar Parijs komen om hier een hapje te komen eten. Nou ja, hapje eten, zeg maar buitenaards te genieten.

Deze man is 62 en nog steeds vrijgezel, het is een bewuste keuze van hem. Hij is namelijk met zijn groenten uit eigen tuinen getrouwd. Hij staat er mee op en, ik zou bijna zeggen, hij gaat er mee naar bed. Praat en musiceert met ze en nog veel meer. Of de man, die huilend bij zijn Bugatti staat, huilend van liefde en geluk en op de vraag als hij moest kiezen tussen zijn vrouw en zijn Bugatti, hij zonder blikken of blozen voor zijn Bugatti zou kiezen. Zijn auto is zijn alles en zal zeker voor komende generaties te bewonderen zijn. Deze mensen kunnen gelukkig kiezen, alhoewel sommigen wel vraagtekens zetten bij deze vergaande passies.

Aan de ander kant, ook weer geweldig dat er mensen zoals Passard zijn, met uitzonderlijk talent en dat willen delen met anderen. Weliswaar voor een dinermenuprijsje van 330 euro per couvert, exclusief de drankjes. Maar ach, wie maalt daar om.

Er is een tijd geweest dat er weinig te kiezen viel. Als je, bijvoorbeeld als jongedame, je passie wilde volgen door het onderwijs in te gaan, dan moest je je wel goed realiseren dat als je ooit zou willen trouwen dat je dan ontslag zou krijgen. En niet te vergeten, alle andere vrouwen die trouwplannen hadden konden een baan buitenshuis vaak vergeten. Je nam als vrouw namelijk de plaats in van een kostwinner (de man) en dat werd niet getolereerd.

Vrijheid is een groot goed en zolang iedereen binnen de wet blijft zijn de mogelijkheden praktisch onbegrensd. Dat gevoel krijg ik ook als ik over de Horecava loop. Het gonst en bruist van passie, creativiteit en vernieuwing. Wat was het dan vroeger allemaal star, alles bleef jaren bij het oude. Durf, lef en doorzettingsvermogen, maar ook geloof in jezelf of in je eigen idee zijn eigenschappen die noodzakelijk zijn om iets heel bijzonders te bereiken. The sky is the limit.

Gelukkig zijn er meer dan genoeg mensen die deze weg inslaan. Voor bezoekers van de Horecava , maar ook voor de bezoekende gasten van restaurants, waar de nieuwe generatie met veel elan de scepter zwaait, is het dan genieten geblazen. Kanttekening is wel, dat al deze fenomenale inspanningen vaak niet zonder gevolgen zijn. Een chef die zijn sterren verliest en zelfmoord pleegt, anderen die met een burn out thuis zitten. Het moet hier niet te veel op Japan gaan lijken, waar de prestatiedruk op jongeren zo groot is dat ze zich van het leven benemen. Jammer, dat dit soort zaken niet altijd voldoende serieus genomen worden en soms worden afgedaan als aanstellerij.

Als je je passie volgt, hou je het vaak wel een tijdje vol, ook als je onder grote druk moet werken. Maar als je door je directe omgeving of door de maatschappij gedwongen wordt steeds topprestaties te moeten leveren en als bovendien talent in onvoldoende mate aanwezig is dan is de uitkomst vaak desastreus. Laten we de groeibriljanten onder ons dankbaar zijn, voor wat ze ons geven en laten we er bovendien heel zuinig op zijn. En laten we ook de Japanse toestanden ver van ons weg houden. Dat zijn mijn horeca wensen voor het nieuwe jaar.

Ik wens u dan ook een gelukkig, gezond, maar zeker ook een passievol en creatief Nieuwjaar!

Martin de Baat



Opzienbarende ontwikkelingenColumns van Martin

Geplaatst door Redactie do, november 01, 2018 09:01:02

Niet alleen een revolutie in de patisseriewereld maar ook in veel traditionele horecabedrijven. In de stad zag ik een patisserie met de benaming “Monster” vanwege de enorme afmetingen en de tsunami aan calorieën. Het aanbod bestond uit diverse varianten waarin o.a. pure chocolade, Ferrero Rocher, Mars en Nutella zat verwekt. Bovenop het gebak een injectiespuit gevuld met chocolade mengsel. Chocolate Giant, dead by overdose, zou ik bijna zeggen.

Blog image

Wat is er toch allemaal aan de hand in Culiland? Razendsnelle veranderingen, ik kan het niet meer bijbenen. Ligt het aan mij dat ik een dagje ouder wordt? Vasthouden aan tradities betekent, vooral in Amsterdam, vaak je eigen doodvonnis tekenen. Zelfs een oer Franse, eigenlijk Parijse bistro, kan blijkbaar alleen overleven als ze hun roots voor een deel bij het grof vuil zetten. De nieuwe generatie pikt het niet, al die oubollige zooi, zoals ze dat noemen. Had u een aantal jaren geleden ooit kunnen bevroeden dat er bijvoorbeeld bij Flo Amsterdam het volgende op de kaart zou prijken?

Blog image

TATAKI VAN TONIJN MET KOMKOMMER, GEMARINEERDE VENKEL, PONZU EN SESAMZAAD.

SALADE VAN KONINGSKRAB MET MANGO EN AVOCADO. GEFRITUURDE RAVIOLI GEVULD MET GAMBA’S EN EEN OOSTERS KREEFTENSOEPJE MET KORIANDER.

LICHT GEKARAMELISEERDE KALFSZWEZERIK EN GELAKT BUIKSPEK MET SHIITAKES EN TAUGÉ, SOJA-GEMBERSAUS.

Aan de andere kant heb je bijvoorbeeld de LOETJE zaken die als paddenstoelen uit de grond rijzen. Ra ra hoe kan dat? Als er iets traditioneels is dan zijn het wel deze zaken. Wat dacht u van schnitzel, kalfslever met gebakken uien, biefstukken in diverse uitvoeringen, ook tonijnbiefstuk, en broodje bal, prominent op de kaart? De tijd lijkt hier weer volledig stil te hebben gestaan!

Blog image

Wie zijn die mensen die hier komen eten? Strijkt hier alleen maar een compleet bejaardenhuis neer elke avond? Of in Amsterdam drommen toeristen, die menen dat dit typical Dutch is? En wie komen er dan in Laren? Yuppen zonder enige culinaire bagage? Hoe zit dat nou met die trend om minder vlees te eten? Waar is de 80/20 regel gebleven? Deze geldt hier in elk geval niet, want groenten worden hier sowieso niet geserveerd. Alleen in de vorm van sla. En lappen dit soort bedrijven de “local” trend aan hun laars? Is de consument zo grillig geworden dat we geen trends meer kunnen voorspellen?

Tegenwoordig kun je ook met een tracking code je eigen visje volgen. Follow the fish heet dat. Niet dat er een soort chip in z’n staart zit, bij gebrek aan oren. Je kunt dan precies nagaan uit welk gebied de vis afkomstig is, wanneer gevangen en hoe verwerkt. Volgens een Duitse pizzaproducent die hier mee bezig is willen consumenten dat graag weten. De tracking code staat op de pizzadoos. Ik snap er niks van want deze producent verkoopt uitsluitend diepvriespizza’s. Is het dan interessant om te weten of de tonijn op jouw pizza gisteren of vorige week of vorige maand gevangen is? Bij vers kan ik me er nog iets bij voorstellen.

De wereld wordt een culinair vat vol tegenstrijdigheden. Aan de ene kant moeten we gezonder en milieubewuster leven en aan de andere kant doen we juist het tegenovergestelde. Geen Hollands koetje, nee, menig ossenhaas van een Zuid-Afrikaans koetje komt op het bord van Loetje. Overbeviste tonijn op je pizza, is dat nog ethisch verantwoord? Of is het: men vraagt en wij draaien?

Aan de ene kant super trendy zaken, aan de andere kant super ouderwets of een mengvorm. Misschien zijn er toch veel meer verschillende doelgroepen die wellicht ook nog voortdurend wisselen in hun voorkeuren, dan ik ooit heb kunnen vermoeden.

Martin de Baat



Volkomen losgeslagenColumns van Martin

Geplaatst door Redactie zo, september 23, 2018 10:25:10

Na de losgeslagen Oma’s appeltaart is het tijd voor iets nieuws. Wat dacht u van de neerdwarrelende en compleet losgeslagen hamburger? Ziet er schitterend uit! Alle componenten zweven door de lucht en zijn uitstekend te onderscheiden.

Blog image

Zo lijkt een big Mac helemaal niet veel calorieën te bevatten en ineens lijkt het ook alsof er heel veel gezonde elementen in zitten. Een miezerig blaadje sla lijkt nu plotsklaps een achtste krop, een dun plakkie tomaat een uit de kluiten gewassen schijf. Overduidelijk krijg je te zien waar de big Mac uit bestaat. Helaas alleen nog als afbeelding bij Mc Donald’s en niet in het echt en dat is jammer. In tegenstelling tot de losgeslagen appeltaart van Jonnie, waar zelfs Obama al kennis mee heeft gemaakt.

Blog imageCuisine de montage maar eerst cuisine de démontage? De eerlijkheid gebied te zeggen dat nu niet gelijk alle onderdelen van de appeltaart ook zo worden geserveerd. De kaneelpoeder verandert in een kaneelmascarponemousse en het deeg in een crumble. Er zitten o.a. gebakken appeltjes en rozijntjes bij en een bolletje 3-sterren ijs. De vanille wordt nagebootst alsof er een hele stok bij ligt, maar dat is toch net wat anders evenals de steranijs en de kruidnagel die een chocoladebasis hebben met een huidje van steranijspoeder of kruidnagelpoeder. Een stapje verder dus dan Jonnie, niet alleen losgeslagen maar ook “in the air”.

Of dat helemaal nieuw is? Ach nee, denk maar eens aan voedseldropping. Deze pakketten vallen tenslotte soms ook uit de lucht en niet te vergeten het regent het regent ….chocolade Venz.

Mc Donald's heeft een paar topchefs benaderd om van de ingrediënten van een Mac Burger een culinair hoogstandje te maken. En…dat ziet er geweldig uit. Helaas ook weer niet verkrijgbaar. Een metamorfose van losgeslagen hamburger naar Haute Cuisine.

Blog image

Wellicht zijn er in de nabije toekomst bij Mc Donald’s wel twee versies van de beroemde hamburger verkrijgbaar. De normale versie en de haute cuisine versie. De haute cuisine versie op een echt trendy bord geserveerd met echt bestek bijvoorbeeld in de Mac VIP Haute Cuisine lounge evenals de Mc Fluffy in de uitvoering van Hidde den Brabander. Hidden’s Mc Fluffy. Geen geheimzinnigheid meer betreft samenstelling en ingrediënten!

“Hidden is not longer forbidden!”

Waarom doen ze dit dan allemaal? Ach het imago moet op pijl gehouden worden. Niet alleen betreft kwaliteit maar zeker ook qua gezondheidsclaims. Als de ingrediënten door de lucht zweven, ook al is het op een plaatje, denk je toch onbewust als klant: ”Ik neem er nog eentje, want het ziet er uit als super light met veel vers groen en tomaat.” En als een topchef met jouw ingrediënten aan het werk gaat dan is er toch wel iets bijzonders aan de hand. Ten eerste hoe krijg je hem zo ver en met wat hij er van maakt kun je je toch mooi op de borst slaan. Doet hij toch maar even met onze hamburgers en Mc Flurry ingrediënten!

En die losgeslagen appeltaart? Ik weet niet of dit lekkerder is dan een goede complete Oma’s appeltaart maar bijzonder is het in ieder geval. Je zou zeggen, normaal gesproken is het geheel beter dan de som der delen! Maar ach wat zeur ik nu weer. Creativiteit die verrassend is moet altijd op de eerste plaats komen. Vol verwachting klopt mijn hart en wacht ik op nieuwe compleet losgeslagen creaties, al dan niet “in the air!”

Martin de Baat



Eten van een eetbaar schilderij maakt je blij?Columns van Martin

Geplaatst door Redactie za, september 01, 2018 09:08:15

Lang geleden leerde ik cacao schilderen op een ondergrond van marsepein of dragant en maakte ik ook zelf de schilderijlijst van dragant. Dit “kunstwerk” werd dan in de etalage van een banketbakkerij gezet of kwam ergens anders terecht. Wie weet wel bij iemand aan de muur? In elk geval ging ik het niet opeten. Nu wordt er geschilderd met hartige koude en zoete koude componenten op een kunststof plaat of op een plastic tafelkleed met als doel het een en ander gezamenlijk te consumeren. Wat een belevenis!

Ook lang gelden, kwamen alle gerechten op schaal uit de keuken, met vooral een ode aan de goede oude hors d’oeuvre, dit was toch wel een pronkstuk, zeg maar een ouderwets schilderij. De hors d’oeuvre werd in buffetvorm of aan tafel gepresenteerd en er werd met z’n allen van gesmuld. Ieder nam waar hij of zij zin in had. Er bevond zich een rijk aanbod aan componenten op de hors d’oeuvre schaal zoals gevulde tomaten, gevulde eieren, salades, pain domino, gerookte paling en zalm, ham, asperges en ga zo maar door.

Opeens mocht dat niet meer en kwam alles, maar dan ook letterlijk alles, op een bord uit de keuken. Wat is er nu weer bedacht zult u denken? Ik heb het eigenlijk al een beetje verklapt. De gastentafel, ja de tafel waar de gasten aan eten wordt nu gezien als één megagroot bord.

Het is allemaal begonnen in Chicago De stad van Al Capone en de illegale stokerijen die ooit het beruchte drankje Moonshine produceerden. Hier heeft de chef van een gerenommeerde horecazaak, restaurant Alinea genaamd, iets bijzonders bedacht. Zijn verwende gasten, die hij ontvangt, zijn altijd wel in voor iets nieuws. Geen Al Capones maar Allemaal Capsones, zou ik bijna willen zeggen.

Puissant rijke klanten die zich erg snel in een “boring” situatie denken te bevinden. Deze chef heeft een spektakelstuk bedacht, waardoor al die lui ineens weer opveren uit hun fauteuils, ook al is het misschien maar voor even. De koks van deze zaak maken van een gewone restauranttafel in een mum van tijd een geweldige showtafel. Met flesjes, spuitjes, lepels, schrapers en krabbertjes gaan ze in de weer om een kunstwerk op het plastic tafelkleed te componeren.

Blog image

Onze eigen creatieve Angelique Schmeinck kon natuurlijk niet achterblijven. Dat kan ik ook, moet ze gedacht hebben. Alleen zij begeeft zich meer op het pad van de abstracte kunst. Lijkt me net iets makkelijker te realiseren. Niet helemaal duidelijk is was ze er mee beoogd qua toepassing, maar ze heeft het wel over gezamenlijk staand eten van het schilderij.
Blog image

Mijn schoonmoeder zei altijd:” Je kunt bij mij van de vloer eten, er ligt genoeg.” In het verre oosten vooral India eten ze al van de vloer weliswaar ligt er een tapijtje op de grond en bovendien eten ze daar ook nog met hun handen, scheelt lekker een boel afwas. Iedereen zit in yoga houding dan kun je ook overal goed bij. Jammer dat ze niet altijd kunnen beschikken over een vliegend tapijt want dan kon deze zo vuil vertrekken naar de vuilnisbelt. Maar dat terzijde. Het is nu nog even wachten op de volgende fase!

Het componeren van een warm schilderij, zeg maar lauwwarme oftewel tiède gerechten op een kleedje op tafel. Nu zult u wel tegenwerpen dat dit veels te veel afkoelt. Onzin, dat gepiel met die pincetten in de keuken tegenwoordig maakt toch al dat een warme hap bijna koud geserveerd wordt. Wellicht wordt er dan een elektrisch dekentje of zo iets, onder het zeiltje geschoven. Zo blijft het schilderij toch wel een beetje warm, En als opa en oma mee uit eten gaan, houden ze er ook nog eens lekkere warme knietjes aan over.

Maar waar komt dit gedoe nou eigenlijk echt vandaan? Ik denk het te weten als amateur psychoanalyticus! Dit verschijnsel stamt hoogstwaarschijnlijk uit onze vroege jeugd. Wellicht is daar bij Angelique Schmeinck en de chef van Alinea, Grant Achatz, al iets fundamenteels mis gegaan. Kijkt u maar mee!
Blog image

Martin de Baat



Menu du chien (hondenmenu)Columns van Martin

Geplaatst door Redactie di, augustus 07, 2018 11:07:09

We kunnen het ons misschien nauwelijks voorstellen maar aan het begin van de vorige eeuw was het op de luxe mailboten (de voorlopers van het hedendaagse cruiseschip) vrij gebruikelijk om de honden van de passagiers enorm te vertroetelen.

Blog image

Hier een unieke afbeelding van de menukaart, bestemd voor de trouwe viervoeter.

Niet gek in die tijd als je als hond zo’n baasje trof! Nu vind ik een 5 gangen menu wel een beetje van de gekke. Hoe lang staat zo’n hond wel niet bij z’n bak? Of is het een keuzemenu? Anders vreet die hond zich helemaal klem en wordt hij net zo tonnetje rond als menig baasje dat de cruise maakt. Voor zover mij bekend bestaat dit fenomeen niet meer, ik ga het nog wel uitzoeken.

Dat heb ik inmiddels gedaan. Onlangs is er een nieuw bedrijf opgezet in Brussel die verse luxe hondenmaaltijden aan huis bezorgd. Je kunt de maaltijden ook afhalen bij een afhaalpunt. Het bedrijf heet Dog Chef. Ze beschikken over een moderne eigen keuken om de hondenmaaltijden te bereiden.

Aan de hand van beschrijving van je huisdier betreft gewicht, leeftijd, activiteitenniveau etc. komt men tot een voedingsadvies. Heel wat anders dan het voer uit de dierenwinkel of de supermarkt. Uitsluitend verse ingrediënten van goede kwaliteit.

Er zijn slechts 2 maaltijden waaruit de hond, pardon het baasje een keuze kan maken. Ach ja, een hond weet toch niet meer wat hij vorige week of zelfs gisteren gegeten heeft dus je hoeft er geen menucyclus voor op te zetten. Voor de gezonde afwisseling doe je 2 varianten denk ik dan. Je kunt zelfs de kip suprême in Bio uitvoering bestellen. Geweldig toch?

Variant 1

Kip Supreme

Blog image

Dit compleet en gebalanceerd recept is gemaakt voor honden die van wit vlees houden. Het is gemakkelijk verteerbaar en is glutenvrij. Kip Supreme is tevens in bio beschikbaar.

Variant 2

Rund Gourmet
Blog image

Dit recept gemaakt van rood vlees zal voldoen aan de meest veeleisende honden. De kwaliteitsvolle ingrediënten zorgen voor alle voedingsstoffen die nodig zijn voor een druk hondenleven. Dus lifestyle speelt een rol bij de keuze, maar ook of de hond veeleisend is betreffende de keuze van zijn maaltijd. Gaat dat baasje dat dan van te voren overleggen met zijn hond?

Als je als baasje van de hond je dier een keer wilt verwennen bijvoorbeeld op zijn verjaardag dan kun je ook een feestmaaltijd bestellen. Begint het toch een beetje te lijken op de menu’s van de aloude mailboten. Zoals u ziet worden de maaltijden voor de viervoeters in kommetjes geserveerd. Wellicht zijn diverse heren koks zo op het idee gekomen om dit ook in hun restaurant te gaan doen. Als de hond uit een kom eet, dan kan de baas dat ook! Lekker trendy, zo’n kommetje!

En wij als gast maar geloven dat dit geïnspireerd is op de Oosterse tradities. Geen hond heeft het in de gaten!

Martin de Baat



PaleisrevolutieColumns van Martin

Geplaatst door Redactie do, juni 07, 2018 08:40:54

Het zou wat zijn dat Willem Alexander tegen Maxima kon zeggen: “Schat zullen we vanavond eens een bioscoopje pikken en daarna een vorkje prikken bij Jacob Jan Boersma in The White Room?”
Blog image

“Waarom bij Jacob Jan?” zul je denken? Ten eerste heeft hij al 3 Michelin sterren verdiend en hij heeft al de nodige ervaring met “Prinses” dus nu lijkt de stap naar “Koningin” niet zo groot meer. Hoewel de verwachting is dat, mocht Jacob aanwezig zijn, hij toch behoorlijk gespannen in de pannen zal staan te roeren als het zover komt.

“Altijd maar die private dining” zegt Maxima, het lijkt wel of we een besmettelijke ziekte hebben en steeds weer in quarantaine moeten. “Schat”, zegt Maxima: “Als we dan toch een vorkje gaan prikken, dan zou ik liever naar Los Gauchos gaan voor zo’n lekkere Argentijnse steak van de grill. Dat is bij Kras om de hoek”. “Dan moeten we wel tussen het gewone volk en de toeristen zitten, vooral veel toeristen die ons al net uitgebreid bekeken hebben bij madame Tussaud” zegt Willem.

“Ach”, zegt Maxie dat is een wassen neus. Weet je wat? Ik doe dan heel wat anders aan, als jij nou je boxershort en je blauwe shirt aandoet dan lijken we ook net toeristen. Ik doe dan iets luchtigs aan, wat ik ooit op de markt in Buenos Aires heb gekocht. Ik heb nog een rode pruik en als jij dan je baard een paar dagen laat staan dan zijn we er helemaal klaar voor. Bovendien gaan we Engels of Duits lullen, tenslotte ben jij ook een beetje von Deutschen Blut”.

“Dus niet naar Jacob Jan”, zegt Willem, terwijl er enige teleurstelling in zijn stem klinkt. “Kunnen we beter niet doen”, zegt Maxie. “Want dan moeten we weer in een apart zaaltje zitten anders zitten ze ons weer de hele avond aan te gapen. Bovendien ben ik die druppels en streepjes op Jacob’s borden goed zat. Hij kan beter een streep door de rekening zetten want er gaan daar wat belastingcentjes van onze onderdanen doorheen.”

“Maar we kunnen ons dan toch ook verkleden?” “Nee, dat lijkt mij geen goed idee. Jacob Jan kent ons vrij goed van private dining en van de Prinses table grill party. Hij heeft pas bij ons in de paleistuin een uitgebreide demo gegeven. Hij ziet onmiddellijk dat wij het zijn en dan staan we mooi voor paal”. “Dus niet incognito naar Jacob Jan?” “Zou het niet doen schat. Je kunt toch ook niet in je boxershort en je ongeschoren koppie de White Room binnen komen wandelen?” “Oké, dan maar naar de Argentijn, ik begrijp wel dat je dat liever wil. Weer je eigen potje hé”?

“Maar eerst een bioscoopje pikken in Tuschinsky” zegt Maxie. “Ook in onze vermomming. Als we de zaal in gaan als het licht al uit is wordt het zeker een makkie. Niemand kan ons herkennen en verwacht bovendien niet dat wij het zijn”. “Naar welke film zullen we dan gaan? Beauty and the Beast lijkt me heel romantisch en er zit ook nog eens een vorstelijk sausje overheen.”

“Oké, doen we dat en dan slapen we daarna lekker in onze eigen Royal suite in ons eigen paleisje op de Dam”. “Alsof dat geen belastingcentjes kost”, zegt Willem. “Ja, zo is het nou eenmaal, je wilt een koninklijk huis of niet! Daar moet je voor bloeden. Het volk mag blij wezen dat we niet met de gouden koets gaan”. “Die is in restauratie Maxie, dat kan momenteel helemaal niet”. “Nou ja, ik bedoel, we gooien het echt niet over de balk. Maar ik ga zeker niet lopen van Tuschinski naar de Dam”, zegt Max. Willem: “We nemen gewoon de tram. Hebben we eigenlijk wel een OV? Anders maar met de taxi!”

Martin de Baat

Het NonnetjeColumns van Martin

Geplaatst door Redactie zo, mei 20, 2018 10:45:35

De naamgeefster van de Agnietenorde, de heilige Agnes was de beschermheilige van verloofde paren, van de kuisheid, van de jonge meisjes en maagden en van de slachtoffers van verkrachting, omdat ze zelf ooit was verkracht. Uitgerekend een non, lid van deze kloosterorde, die uiteraard ook de gelofte van kuisheid had afgelegd begon voor zichzelf als ZZP er. In welke business, zult u zich afvragen? Wel eh, de lichte zeden business.

Blog image

Destijds, ik spreek over enige honderden jaren terug, toen Harderwijk nog een echte haven- en vissersplaats was, waren er diverse scheepjes die daar dagelijks aanmeerden. De bemanningsleden wilden ook wel eens wat anders dan alleen maar hun vracht lossen en een stevige borrel drinken bij de herbergier. Ze konden voor hun overige behoeften, zeg maar voor plezier en vertier, ook nog terecht bij deze ex non. Afrekenen was natuurlijk op zijn Harderwijks: boter bij de vis!

Of deze frivole non de methode “voor het zingen de kerk uit” toepaste, wat toch een religieus tintje gaf aan het geheel, zullen we nooit te weten komen, want voorbehoedsmiddelen bestonden er ook al in die tijd. Het condoom bestond al ver voor de Middeleeuwen. Nog geen condooms in allerlei vormen en smaken, maar wel met hetzelfde doel. Lust zonder Last. De condooms werden toentertijd gemaakt van schapendarm, vissenhuid, linnen of van leer. Op een steenworp afstand van het Agnietenklooster bevond zich haar afwerkplek.

De heilige Agnes en haar volgelingen moet het zeer veel verdriet gedaan hebben dat deze non zich zo tegen hun principes keerde. Uiteraard moest deze non onmiddellijk de kloosterorde verlaten. Misschien had ze ook geen zin meer in het strenge kloosterregime en was dit de enige mogelijkheid om er nog voor je dood uit te komen. Op deze afwerkplek aan de oude Vischmarkt in Harderwijk, bevindt zich tegenwoordig het 2 sterrenrestaurant het Nonnetje.
Blog image

De naam klinkt heel devoot maar inmiddels weet u hoe de vork in de steel zit. Om het meer in schipperstaal te zeggen: “De vlag dekt de lading niet”, want wat zich hier tussen de 4 muren afspeelde was toch even wat anders dan wat zich achter de kloostermuren afspeelde. Hoewel we dat eigenlijk ook niet zeker weten. Ook in de kapel van het voormalige Agnietenklooster bevindt zich een restaurant met Michelinster, namelijk restaurant Basiliek. Wat is dat toch, dat horecaondernemers zo graag iets beginnen op van oorsprong religieuze bodem. Hoewel, die andere locatie was meer van “vermenigvuldig u en ga”.

Het geheim is “de ambiance” zult u zeggen. Dat klopt, in restaurant Basiliek leveren de oude klooster muren van de voormalige kapel zeker een bijzondere bijdrage aan de sfeer en het interieur. Dat kun je bij het nonnetje niet zeggen. Je ziet daar bijvoorbeeld wel een herentorso staan als je richting toilet gaat. Boven de entree van de zaak een boeddhistische beeltenis. Symboliseert dit misschien het sacrale en profane leven, waar deze non van lichte zeden in verkeerde? Wie zal het zeggen. Beide horecazaken zijn toch culinaire tempels geworden, dat is zeker de huidige overeenkomst. Wat vooral opvalt, zijn de jonge en dynamische mensen die er werken. De passie straalt er af.

De overeenkomst met de kloosterorden? Men zei altijd dat het een roeping was om het klooster in te gaan. Je moest het heel graag willen en daar heel veel voor inleveren. Ook nog eens min of meer gevangen zitten tussen 4 of meer muren. Het lijkt er op dat de tophoreca ook een roeping is. Lange werkdagen, je mag nog wel naar huis, maar meestal heel laat op de avond. Je moet het dus ook graag willen. Maar als het je passie is, worden de nadelen van het vak echter een stuk minder als nadeel ervaren.

Zeker als het een vrije keus is, dat was helaas bij de vroegere kloosterlingen lang niet altijd het geval. En betreft de horeca, je hebt geen levenslang. Je kunt er tenslotte altijd nog uitstappen, zonder eerst een strafbaar feit te hoeven plegen.

Martin de Baat



Aspergedroom aan diggelenColumns van Martin

Geplaatst door Redactie zo, april 29, 2018 09:10:49

Oud familiehotel-restaurant in het Ahrdal. Slaan we de roestbruine skaiomslag van de menukaart open dan lezen we, vrij vertaald uit het Duits, op de eerste bladzijde:

"Sinds 1481 was hier al een herberg en nog steeds is dit een traditioneel horecabedrijf dat door de familie wordt geleid. Alle moeite willen we doen om het onze gasten naar de zin te maken. Niets is ons te veel. En mocht u een keer niet helemaal tevreden zijn, meld het ons dan onmiddellijk, zodat we uw klacht kunnen herstellen".
Blog image

Dat klonk ons als muziek in de oren. Mijn vrouw bestelde voor ons beiden: Frischer Deutcher Spargel mit zerlassene Butter und Salzkartoffeln. Omdat we vegetarisch zijn en geen gebruik wilden maken van de Schwarzwalder Schinken vroeg mijn vrouw of het mogelijk was om er een hardgekookt ei bij te krijgen. Nou, dat was absoluut onmogelijk. De eigenaresse zei dat eieren uitsluitend aan het ontbijt werden geserveerd. Als we hier hadden gelogeerd en we dit van te voren hadden geweten, dan hadden we de eieren van het ontbijt achterover gedrukt zodat mijn vrouw ze ’s avonds bij de asperges weer uit haar handtas zou kunnen toveren.

Ik weet wel wat u denkt. Meegebrachte etenswaren zijn niet toegestaan, maar in dit geval, zouden ze niet van buitenhuis komen. De eitjes werden dan alleen op een ander moment gegeten. Waarschijnlijk zou dit tijdens het diner ook een rel van jewelste opleveren met de leiding van dit oude familiebedrijf, dus laten we dit gedachtespinsel maar voor wat het is. Nou ja, dan maar zonder ei zeiden we nog tegen elkaar.

Zouden de eigenaren van deze zaak niet eens elke avond, voor het slapen gaan, de eerste bladzijde van hun menukaart goed moeten doorlezen? Net zo lang tot ze de tekst met geen mogelijkheid meer uit hun hoofd kunnen zetten, zei mijn vrouw. Traditie is leuk, maar niet in de betekenis van onmetelijke starheid en bekrompenheid! Enfin, de eigenaresse adviseerde ons als begeleidende wijn een droge Pinot Blanc uit de Ahr. Mijn vrouw had gekozen voor Hollandaisesaus bij de asperges en ik voor gesmolten boter. Ja, wel Hollandsesaus maar geen ei erbij! De wijn was inderdaad droog en hoe waren de asperges? In de eerste seconde dachten we “veel smaak”, maar na een verblijf van de volgende seconde op de puntjes van onze tongen proefden we voornamelijk suiker!

Als nagerecht zou deze aspergeschotel niet misstaan. Tjonge, jonge wat zoet! En die droge wijn? Niet slecht, deze Pinot Blanc die hier niet veel wordt aangeplant, maar die ging natuurlijk voor geen meter bij de zoete asperges. Zou de kok ooit gelezen hebben dat asperges soms een bittertje bevatten en je dat met suiker kunt wegwerken? Misschien heeft hij niet gelezen “hoeveel suiker” en heeft hij gedacht dat een half pondje op 1 liter water wel voldoende zou moeten zijn.

De Hollandaisesaus was nou niet bepaald “Tradition”. De saus leek als 2 druppels olie op mayonaise of fritessaus, zoals u wilt. 100 % zeker uit een pak en deze leek zo opgepompt uit een hergebruikte Remia fritessausemmer. Zeg maar 0 % luchtigheid! Kleefde aan je verhemelte en was daarna alleen nog met bovenmenselijke inspanning te verplaatsen. De aspergedroom van mijn vrouw spatte even compleet aan diggelen en die van mij ook trouwens ook. En mijn vrouw doet er normaal gesproken een moord voor om ze te kunnen eten. Sneu voor haar hè. Ze stapt altijd overal resoluut naar binnen waar een bord hangt met de tekst “verse asperges”. Het maakt haar niet uit waar en wanneer! “Dat het soms tegen valt kom je pas achter als het te laat is, zei ze nog”.

Ik kan veel inschatten en meestal zit ik gelukkig ook goed, maar nu zat ik er volledig naast. Ook al had ik een bruin vermoeden gehad, dat we hier niet naar binnen hadden moeten gaan, dan had ik mijn vrouw hier toch niet van kunnen weerhouden. Dus in de toekomst zal dit helaas nog vaker gebeuren. Ik hou er in ieder geval maar rekening mee. Dus als ik het niet helemaal vertrouw bestel ik gewoon wat anders, ook al is, sorry vrouwlief, gedeelde smart dan geen halve smart meer.

Beste lezers, ik eindig met een klein gedichtje:

Massief wit goud gedolven uit Duitse bedden,
helaas omgesmolten tot wit bladgoud en dus niet meer te redden.
Beroofd van haar ziel, alleen nog haar uiterlijk bleef bestaan,
de koningin van de groente is van edel aspergebed naar een ontluisterend sterfbed gegaan.

Martin de Baat

Boter of margarine?Columns van Martin

Geplaatst door Redactie do, april 12, 2018 09:28:54

Nog niet zo lang geleden was roomboter eigenlijk spotgoedkoop. Desondanks smeren de meeste mensen margarine op hun brood. De reden? Het imago dat aan roomboter kleeft: exclusief, duur en ook minder gezond.. Exclusief en duur komt misschien nog van lang geleden, toen alleen de welgestelden onder ons het zich konden permitteren om roomboter te smeren.
Blog image

En de beren? Ik weet niet wat ze op hun broodjes smeerden, maar vast geen roomboter denk ik. Want margarine smeren gaat vaak een stuk soepeler en ze konden goed smeren! Bij uitzondering werd er vroeger door de gewone man, af en toe, een half onsje aangeschaft en dan moest je nog maar afwachten of men er niet mee geknoeid had. Ook wel vervalsing genoemd in die tijd, want dat was schering en inslag in de 19e eeuw.

Tegenwoordig mag je wettelijk toegestaan knoeien. We hebben Becel met roomboter, een mengsel van margarine en roomboter waar een gezondheidslabel aan vastgeplakt wordt, maar toentertijd was het aanbieden van dit soort mengsels je reinste oplichterij. Oké je mag deze variant van Becel geen boter noemen maar het scheelt niet zo veel in de naamgeving. De doorsnee man/ vrouw maakt zich tegenwoordig niet zo druk om het negatieve gezondheidsimago dat jaren lang aan roomboter heeft gekleefd.

Dan heb je ook nog een bijzondere categorie mensen die echt overal maling aan hebben. Die zou ik als volgt willen beschrijven: Meestal rijk gedecoreerd met tattoo’s, enigszins uitgezakt lichaam, al lurkend aan een petfles cola, halt houdend bij de FEBO, om een sjekkie te rollen en een frikadelletje speciaal naar binnen te werken. Zeg maar: “Het interesseert me geen reet type”. Die liggen hier dus al helemaal niet wakker van.

Maar plotsklaps verandert er echt van alles! Plotseling worden we ons er ineens van bewust dat margarine eigenlijk nauwelijks goedkoper is dan de echte boter. En niet onbelangrijk, we ontdekken weer dat roomboter zelfs vele malen lekkerder is. Professoren struikelen over elkaar heen om ons te vertellen dat roomboter eigenlijk helemaal niet zo slecht voor ons is. Ach, wat verzadigde vetten met korte ketens kunnen eigenlijk helemaal geen kwaad meer. Ze zijn juist goed voor ons. Terwijl ons al die tijd is voorgehouden dat we vooral meervoudig onverzadigde vetten moesten eten.

Hé, na dit groene licht kunnen we best weer met z’n allen roomboter gaan eten en niet alleen in Nederland en in de rest van Europa, maar ook in de USA en in diverse Aziatische landen. Maar ja, wat gebeurt er dan? Precies, de vraag neemt enorm toe terwijl we ook nog eens net de melkproductie hebben verminderd. Dan schiet de prijs omhoog en niet zo’n klein beetje ook. Zeg maar met zo’n 50 %.

Kennelijk nu het economisch wat beter gaat is dit geen al te grote belemmering meer door inzet van het geheime marketingwapen: de geleidelijke prijsgewenning! Zo raken we de boter gemakkelijk kwijt en verdient de zuivelindustrie er ook nog eens een goede boterham aan. De botervloot wordt ook een zilvervloot. Zelf heb ik nooit zoveel twijfels gehad betreft het negatieve gezondheidsimago van roomboter. Op school heb ik ooit geleerd dat de giftigheid of vermeende slechtheid van een stof bepaald wordt door de dosering. Als je dit vertaalt naar het gebruik van roomboter betekent dat gewoon dat je er niet te vaak te veel van moet eten. Dus ook geen dikke lagen smeren, want er zijn mensen die zowat een half pakje op een boterham doen.

Het overmatige gebruik van “verkeerde” vetten is volgens mij niet de belangrijkste oorzaak voor het ontstaan van gezondheidsproblemen. Mijn schoonmoeder heeft haar leven lang roomboter gesmeerd en bepaald niet “zunig” en zie, ze is er nog steeds. Weliswaar niet meer in blakende gezondheid, maar ze is dan ook al 98 jaar oud. Bovendien was ze nooit sportief, dus je hoeft je kennelijk ook niet in het zweet te werken bij Basic Fit voor 2 tientjes per maand om gezond oud te worden. Misschien is dus je genetische modificatie wel de belangrijkste troef om gezond oud te worden. Helaas, hebben we daar nog geen invloed op, maar dat zit er wel aan te komen.

Doe dus maar gewoon en wees vooral matig met van alles en nog wat, dus ook met roomboter. Af en toe zondigen, mag en moet misschien zelfs. Als je dan ook nog de mazzel hebt met de juiste genen in je familie dan haal je met gemak de 100. Veel succes ermee!

Martin de Baat